خداوند، رأفت و رحمت و دعاهاى خير حضرت را به ما برساند، نماز ما را به خاطر او قبول كند، دعاى ما را به او مستجاب فرمايد، گناهان ما را به او ببخشد، رضايت او را بر ما منّت نهد، ما را به او ببخشد، رضايت او را بر ما منّت نهد، ما اجتهاد در طاعت او داشته باشيم و اجتناب از معصيت او كنيم.

برآوردن حوايج به خاطر او، توفيق زيارت حضرت به انواع آن و با عبارات مختلف، ثبات در متابعت حضرت و يقين در زمان غيبت بر وجود آن حضرت و مسئله ظهور، گرفته نشدن ياد او از ما، توفيق دعا براى حضرت، برطرف شدن شكّ و شبهه، دفع بلا از ما به خاطر آن حضرت.

آنچه آل محمّد (ص) را خوش آيد و آنچه دشمنانشان از آن حذر كنند، از ما ببينند. خداوند ما را به محبّت او منتفع سازد، دعا براى عود به زيارت حضرت، دورى از شكّ و شبهه در مورد حضرت و داشتن خلوص، دورى از كسالت و بيكارى، سلامتى در امتحان الهى، نرمى و خضوع باطنى براى ولى امر خداوند، صبر در زمان غيبت و عجله نداشتن در امر ظهور.

٣. دعا عليه دشمنان حضرت‌

در ادعيه و زيارات دعا عليه دشمنان و خواركنندگان حضرت نيز آمده است. مضامينى از قبيل خوار شدن خوار كنندگان (خاذلين) حضرت، دعا عليه انواع دشمنان حضرت، دعا براى اينكه خداوند دشمنانش را دشمن بدارد.

در ادعيه و زيارات مربوط به حضرت، مضامين ديگرى نيز آمده كه به آنها اشاره مى‌شود:

١. شكواى دل با خداوند و امام زمان (ع) از دشوارى‌هاى زمانه و طولانى شدن غيبت و استغاثه به آنها كه اكثراً با مضامين بالا و به صورت خطابى است و گاهى كلماتى از قبيل «الغوث» و «ادركنى» و «العجل» آمده است؛

٢. بيان فضايل و خصايص مظلوميت اهل بيت (ع) و به خصوص امام زمان (ع)؛

٣. شهادت به اعتقادات درباره حضرت؛ از قبيل طول عمر حضرت و رجعت و عدل جهانى كه به دست او تحقّق مى‌يابد؛

٤. تجديد بيعت و اعلام آمادگى براى جان‌فشانى و اطاعت از اوامر آن حضرت.

بخش دوم‌

برشمردن دعاها و زيارات مربوط به امام عصر (ع) و ذكر منابع آنها و فشرده‌اى از محتواى هر يك، بخش دوّم اين نوشتار را تشكيل مى‌دهد.

١. دعاى ندبه‌

«دعاى ندبه» از اعمال «سرداب مقدّس امام زمان (ع)» و نيز از اعمال عيد فطر و روز جمعه است و خواندن آن در همه اوقات مناسب است.

اين دعا گرچه مربوط به امام زمان (ع) است، ولى مى‌توان گفت يك دور عقايد تشيع در آن آمده است.

در اين دعا ابتدا توحيد و سپس نبوّت انبياء (ص) و پيامبر و بعد، مسئله وصايت اميرالمؤمنين (ع) و فتنه‌هاى پس از پيامبر (ص) آمده و پس از اشاره‌اى به ائمّه (ع)، موضوع امام زمان (ع) آورده شده و درباره غيبت و ديگر جوانب مربوط به آن حضرت، در قالب شكواى دل خطاب به حضرت آمده است و در آخر هم دعاهايى بسيار مختصر و جامع آمده است.[١]