ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٣ - فصل ناگزير

سلام وارث آزاده پيمبرها

عصاره دل آيينه‌گون كوثرها

كليم! نوح! محمّد! مسيح! ابراهيم!

خلاصه دل پاك پيام‌آورها

روان شده‌ست به رگ‌هاى آسمان خونت‌

كه مى‌زند به هواى تو نبض خاورها

نه شايدى، نه گمانى، به حتم مى‌آيى‌

خدا نشانده تو را در تمام باورها

به كاهنان پر از ادّعا خبر بدهيد

شنيده شد نفس يوسف از پس درها

نفس بكش كه در اين عصر زرد پاييزى‌

نسيم پر شود از عطر پاك گلپرها

بيا و از جگر ريش ريش باغ بپرس‌

چه‌ها گذشته بدون تو بر صنوبرها

چه بى‌حواس زمينى! چه ظهر غمگينى‌

تو را نديد كه مى‌آيى از پى سرها

تو را نديد كه با ذوالفقار خاموشت‌

نشسته‌اى چه غريبانه بين خنجرها

چگونه «ناحيه» خواندى كنار آن گودال؟

چقدر خم شده قدّت به ياد خواهرها؟

هزار شاعر نور و هزار شعر صبور

كشانده‌اند تو را تا خيال دفترها

هزار بار نوشتند و تازگى دارى‌

طلايه‌دار تمامى نامكرّرها ...