النوادر - ط بنياد فرهنگ اسلامى - الراوندي، السيد فضل الله - الصفحة ٢٥٦ - ستمكارى در مهريه زن

وسيله آن آميزش با زنان را حلال كرده‌ايد، به آنها پرداخت كنيد، هر كس در مورد مهريّه به زنان ستم كند، مثل اين است كه، به صورت «زنا» با آنان آميزش كرده است! ٣١٩- على ٧ فرمود: وقتى پرده كنار رفت (و زن در اختيار قرار گرفت) همه مهريّه بر مرد واجب مى‌شود، آميزش كرده باشد يا نه! ٣٢٠- امام موسى بن جعفر ٧ روايت كرده: مرد و زنى را كه مرتكب عمل زناشويى شده بودند، نزد على ٧ آوردند، مرد گفت: اين زن من است، اما زن سكوت اختيار كرد! بعضى از افرادى كه آنجا حضور داشتند، به زن اشاره كردند كه بگويد:

آرى، همسر مرد هستم، بعضى هم اشاره كردند كه بگويد: نه، اما زن گفت: آرى، همسر مرد هستم! على ٧ هم از اجراى «حدّ مجازات» آنان صرف نظر كرد، تا مرد دو شاهد بياورد، كه زن همسر اوست.

٣٢١- امام صادق ٧ فرمود: مردى با زنى ازدواج كرد و قبل از آميزش او را طلاق داد، اما طلاق را فراموش كرد و با زن آميزش برقرار نمود و گمان كرد به زن «رجوع» كرده است! اين دعوا را نزد على ٧ آوردند، و آن حضرت به خاطر «شبهه» و اشتباه، از اجراى حدّ خود دارى نمود و دستور داد: مرد نصف مهريّه را