آداب معاشرت از ديدگاه معصومان - شيخ حر عاملى؛ مترجم فارابي، محمد علي؛ عباسي، يعسوب - الصفحة ١٤٢ - ١١٩ - باب وجوب نگهدارى زبان از آنچه كه گفتنش روا نيست

و خوار مى‌شمارى همانا خدا هيچ پيغمبرى را همراه با طلا و نقره مبعوث نفرموده بلكه آنها را با كلام به سوى مردم فرستاده، خداوند خودش را نيز به وسيله كلام و براهين و ادلّه به مردم معرفى كرده است.

٦-[١] در حديث مرفوعه‌اى پيغمبر ٦ فرمود: نجات مؤمن در نگه داشتن زبانش باشد.

٧-[٢] ابو بصير گويد: از امام باقر (ع) شنيدم كه مى‌فرمود: ابو ذر رحمه الله عليه مى‌گفت: اى آن كه دانش مى‌طلبى همانا اين زبان كليد خير و شر است، پس چنان كه بر طلا و نقره‌ات (براى محفوظ ماندن) مهر مى‌زنى، بر زبانت نيز مهر بزن.

٨-[٣] در حديث مرفوعه آمده است كه مردى خدمت پيغمبر ٦ آمد و عرض كرد:

يا رسول اللَّه مرا نصيحتى فرما، فرمود: زبانت را نگه‌دار، عرض كرد: يا رسول اللَّه مرا نصيحتى فرما، فرمود: زبانت را نگه‌دار، عرض كرد: يا رسول اللَّه به من نصيحتى فرما، فرمود زبانت را نگه‌دار، واى بر تو، آيا مردم را بجز نتيجه گفتار زبانشان به رو در آتش اندازند؟

٩-[٤] امام صادق (ع) فرمود: در حكمت آل داود است (كتاب زبور) كه بر عاقل لازم است به وضع زمانش آشنا باشد، سرگرم كار خود بوده، و زبانش را نگه دارد.

١٠-[٥] امام صادق (ع) فرمود: روزى نيست جز آن كه هر عضوى از اعضاى بدن در برابر زبان فروتنى كرده و مى‌گويند: ترا بخدا مبادا به وسيله تو ما عذاب ببينيم.

١١-[٦] امام صادق (ع) فرمود: كه پيغمبر ٦ فرموده است، اگر در چيزى نحسى و شومى باشد، آن شومى در زبان است.

[١] - اصول كافى، ص ٣٦٥.

[٢] - اصول كافى، ص ٣٦٥.

[٣] - اصول كافى، ص ٣٦٥.

[٤] - اصول كافى، ص ٣٦٥.

[٥] - اصول كافى، ص ٣٦٥.

[٦] اصول كافى، ص ٣٦٥.