آداب معاشرت از ديدگاه معصومان - شيخ حر عاملى؛ مترجم فارابي، محمد علي؛ عباسي، يعسوب - الصفحة ١٣٩ - ١١٨ - باب استحباب سخن گفتن در جايى كه سكوت روا نيست

١٧-[١] امام صادق (ع) به نقل از اجدادش فرمود: حضرت داود (ع) به سليمان (ع) گفت: «پسرم، بر تو باد به سكوت طولانى، زيرا يك بار پشيمانى بر سكوت دراز مدت، بهتر از پشيمانى متعدّد بر گفتار زياد است، فرزندم، اگر سخن گفتن نقره است سزاوار است كه خاموشى طلا باشد.» ١٨-[٢] علىّ (ع) فرمود: خاموشى از اندرز دادن خيرى ندارد. چنان كه در سخن گفتن از روى نادانى بهره‌اى نيست.

١٩-[٣] على (ع) فرمود: سكوت زياد، شكوه و بزرگى مى‌آورد.

٢٠-[٤] على (ع) فرمود: هر كه گفتارش زياد شود، لغزشش بيشتر است، و هر كه لغزشش بيشتر باشد، از حياى او كاسته شود، و هر كه حيايش كم شود، پارسايى‌اش كاهش يابد، و هر كه پارسايى‌اش كم گردد، دلش مى‌ميرد، هر كه دلش بميرد، در آتش داخل مى‌شود.

٢١-[٥] على (ع) فرمود: تا سخن نگفته‌اى گفتارت گروگان توست، و چون سخن گفتى كلامت را در موضعش قرار دادى، (چه خوب يا بد) زبانت را نگهدار چنان كه طلا و سكّه‌ات را نگاه مى‌دارى، اى بسا سخنى نعمتى را از تو بازگيرد.

١١٨- باب استحباب سخن گفتن در جايى كه سكوت روا نيست‌

١-[٦] پيغمبر ٦ در نصيحتش به ابو ذر فرمود: اى ابا ذر! كسى كه در ميان‌

[١] قرب الاسناد، ص ٣٣.

[٢] نهج البلاغه، بخش دوّم، ص ١٨٦ و ٢٥٤.

[٣] نهج البلاغه، بخش دوّم، ص ١٩٤.

[٤] نهج البلاغه، بخش دوّم، ص ٢٢٧.

[٥] نهج البلاغة، بخش دوّم، ص ٢٣٧؛ من لا يحضره الفقيه في ١٥/ ١١٩.

[٦] -( باب ١١٨:) مجالس صدوق، ص ٣٣٩.