آداب معاشرت از ديدگاه معصومان - شيخ حر عاملى؛ مترجم فارابي، محمد علي؛ عباسي، يعسوب - الصفحة ٢١٢ - ١٦٠ - باب تحريم لعن كردن كسى كه نبايد او را لعن كرد

٢-[١] ابو حمزه گويد: از امام صادق (ع) شنيدم كه مى‌فرمود: هر گاه مردى به برادر مؤمنش بگويد اف (واى بر تو) از پيوند (دينى) با او خارج مى‌شود، و چون به او بگويد تو دشمن منى يكى از آنها كافر شوند، و خداوند از مؤمنى كه نسبت به برادر مؤمنش نيّت بد در دل دارد هيچ عملى را نمى‌پذيرد.

٣-[٢] امام باقر (ع) فرمود: هر كس رو در روى مؤمن به او طعن زند (او را بد نام كند) با بدترين مرگها خواهد مرد و سزاوار است كه به خير و سعادت بازنگردد.

٤-[٣] امام صادق (ع) فرمود: خداوند مؤمنان را از پرتو عظمت و شكوه و بزرگوارى خويش آفريده، و هر كه آنان را طعنه زند و يا عقيده‌شان را مردود شمرد بى‌شكّ خدا را ردّ كرده و چنين شخص از فضل الهى بى‌بهره مى‌باشد و اين كار يكى از دامهاى شيطان است.

٥-[٤] امام صادق (ع) فرمود: كه پيغمبر ٦ فرموده است: خداى عزّ و جل مؤمن را از عظمت جلال و قدرت خويش آفريده، بنا بر اين هر كه مؤمنى را طعن زند و يا سخن او را مردود شمرد، بى‌شك خدا را ردّ كرده است.

١٦٠- باب تحريم لعن كردن كسى كه نبايد او را لعن كرد.

١-[٥] امام صادق (ع) فرمود: هنگامى كه لعن از دهن گوينده‌اش بيرون آيد، بين گوينده و لعن‌شونده در هوا مردّد مى‌ماند، اگر لعن‌شونده را سزاوار يافت بر او

[١] - اصول كافى، ص ٤٧٤، محاسن برقى، ص ٩٩.

[٢] - اصول كافى، ص ٤٧٤، عقاب الاعمال، ص ٢٣.

[٣] - عقاب الاعمال، ص ٢٣؛ محاسن برقى، ص ١٠٠.

[٤] - مجالس پسر شيخ طوسى، ص ١٩٢.

[٥] -( باب ١٦٠:) قرب الاسناد، ص ٧.