آداب معاشرت از ديدگاه معصومان - شيخ حر عاملى؛ مترجم فارابي، محمد علي؛ عباسي، يعسوب - الصفحة ١٣٧ - ١١٧ - باب استحباب سكوت، مگر در امور خير

٥-[١] امام صادق (ع) فرمود: لقمان حكيم به پسرش گفت: پسر جان اگر گمان مى‌كنى كه سخن گفتن نقره است، بدان كه خاموشى طلاست.

٦-[٢] وشّاء گويد: از امام رضا (ع) شنيدم كه مى‌فرمود: هر گاه مردى از بنى اسرائيل مى‌خواست عبادت نمايد. ده سال قبل از آن سكوت اختيار مى‌كرد.

(يعنى سخن بيهوده نمى‌گفت) ٧-[٣] امام صادق (ع) در نصايحش به ياران خود فرمود: از اين كه زبانتان به ذكر سخن دروغ و ناحق و بهتان، و گناه و دشمنى مشغول باشد بپرهيزيد. زيرا اگر زبانتان را از آنچه كه خدا زشت دانسته و نهى فرموده است نگه داريد، اين كار برايتان بهتر خواهد بود از اين كه زبانتان به ذكر سخنان زشت مشغول باشد، چون چيرگى زبان به پليديهايى كه خدا نهى كرده است دليل پستى شخص در نزد خدا و دشمنى با پروردگار است، و هم چنين نوعى كرى و كورى است كه خداوند در روز قيامت نصيبش گرداند.

٨-[٤] در حديث مرفوعه‌اى. پيغمبر ٦ فرمود: زبانت را نگهدار، زيرا نگهدارى زبان صدقه‌اى است كه به خود بخشيده‌اى، سپس فرمود: هيچ بنده‌اى حقيقت ايمان را نمى‌شناسد، تا اين كه زبانش را حفظ كند (يعنى آنچه را كه سود دنيا و آخرت دارد بگويد و زبان را از بقيه باز دارد.

٩-[٥] امام صادق (ع) فرمود: بنده مؤمن تا زمانى كه خاموش است از نيكوكاران نوشته مى‌شود، و چون لب به سخن گشايد، نيكوكار يا بدكار نوشته شود (- يعنى نيكى و بدى او بسته به كلامش است-)

[١] - اصول كافى، ص ٣٦٤.

[٢] - اصول كافى، ص ٣٦٥؛ عيون اخبار الرضا، ص ١٨٥.

[٣] - روضه كافى، ص ٣.

[٤] - اصول كافى، ص ٣٦٤.

[٥] - اصول كافى، ص ٣٦٦، من لا يحضره الفقيه، ج ٢، ص ٣٤٩.

خصال صدوق، ج ١، ص ١١- ثواب الاعمال، ص ٩٠ و ٩٧.