آداب معاشرت از ديدگاه معصومان - شيخ حر عاملى؛ مترجم فارابي، محمد علي؛ عباسي، يعسوب - الصفحة ٢٠٩ - ١٥٧ - باب تحريم افشاى سر مؤمن و عيبجويى از او

١٥٧- باب تحريم افشاى سرّ مؤمن و عيبجويى از او ...

١-[١] عبد اللَّه بن سنان گويد: به امام صادق (ع) عرض كردم: آيا عورت مؤمن بر مؤمن حرام است؟ فرمود: آرى، عرض كردم: يعنى شرمگاهش؟ فرمود:

آن طورى كه فكر مى‌كنى نيست، بلكه مراد از عورت، افشاى سرّ مؤمن است.

٢-[٢] امام صادق (ع) فرمود: هر كه مطلبى را در مورد مؤمنى بازگو كند كه قصدش رسوا كردن او و ريختن آبرويش باشد تا از نظر مردم بيفتد، خداوند او را از دوستى خود به دوستى شيطان خارج كند، و شيطان هم او را نپذيرد.

٣-[٣] امام صادق (ع) در مورد حديث‌

«عورة المؤمن على المؤمن حرام»

فرمود:

مراد از عورت آن نيست كه مؤمن برهنه شود و تو عضوى از او را ببينى، بلكه عورت عبارت است از اين كه به ضرر مؤمن سخنى بگويى و يا از او عيبجويى نمايى.

٤-[٤] محمد بن فضيل گويد: به امام موسى كاظم (ع) عرض كردم: قربانت گردم، در باره يكى از برادرانم خبرى به من رسيده است كه در شأن او نيست از خود وى پرسيدم انكار كرد، در صورتى كه گروه موثّقى آن را به من اطلاع داده است. فرمود: اى محمد چشم و گوش خود را نسبت به برادرت تكذيب كن، اگر پنجاه نفر پيش تو قسم بخورند و عليه برادرت گواهى دهند، ولى برادرت خلاف آن را بگويد گفته وى را تصديق و آنها را تكذيب كن و نبايد چيزى را كه باعث سرشكستگى اوست و به آبرو و حيثيّت او لطمه مى‌زند در مورد او منتشر كنى زيرا در اين صورت جزء كسانى هستى كه خدا در باره آنان فرموده است: «آنان كه دوست دارند زشتكارى در باره مؤمنين فاش گردد براى آنها در دنيا و آخرت عذاب‌

[١] -( باب ١٥٧:) اصول كافى، ص ٤٧٣؛ مجالس صدوق، ص ١٠٤ و ٢٩١.

[٢] - اصول كافى، ص ٤٧٣؛ مجالس صدوق، ص ١٠٤ و ٢٩١.

[٣] - اصول كافى، ص ٤٧٣؛ مجالس صدوق، ص ١٠٤ و ٢٩١.

[٤] - عقاب الاعمال، ص ٢٧؛ روضه كافى، ص ١٤٧.