آداب معاشرت از ديدگاه معصومان - شيخ حر عاملى؛ مترجم فارابي، محمد علي؛ عباسي، يعسوب - الصفحة ١٤٦ - ١٢٠ - باب كراهت گفتار زياد در غير ذكر خدا

شود، مگر در باره آنچه كه براى او سودمند باشد.

٤-[١] در نامه امام صادق (ع) به يارانش آمده است: از خدا پروا كنيد، زبانتان را نگه داريد مگر از خير و نيكى، تا اين كه فرمود: بر شما باد به سكوت مگر در آنچه كه براى آخرتتان نفعى داشته باشد، و خداوند پاداشتان دهد، و كلمه‌

لا اله الا اللَّه و سبحان اللَّه‌

را بيشتر بگوييد، خدا را زياد حمد و ثنا گفته و تضرع و زارى نماييد، و به خيرى كه نزد خداوند است و مقدار و كنهش براى كسى بجز خدا معلوم نيست رغبت نشان دهيد و با آن كلمات (اذكار ياد شده) زبانتان را از گفتار باطلى كه خدا نهى فرموده و گوينده‌اش اگر توبه نكرده بميرد در آتش هميشگى معذّب مى‌شود، نگه‌داريد.

٥-[٢] امير المؤمنين (ع) از جايى مى‌گذشت؛ شخصى را ديد كه حرفهاى لغو و بيهوده مى‌زند؛ حضرت ايستاد، سپس فرمود: اى مرد تو براى خدا نامه‌اى را بر محافظانت ديكته مى‌كنى. آنچه كه براى تو اهميّت دارد بگو و آنچه كه مهمّ نيست رها كن.

٦-[٣] على (ع) فرمود: همه نيكيها در سه خصلت جمع شده، ١- فكر كردن ٢- خاموشى ٣- كلام، هر انديشه‌اى كه در او پندآموزى نباشد بيجا و مهمل است. و هر كلامى كه در آن ياد خدا نباشد بيهوده، و هر سكوتى كه در آن انديشيدن نباشد غفلت و نادانى است. پس خوشا به حال كسى كه نگاهش عبرت، سكوتش تفكّر، و كلامش ياد خدا باشد، و بر گناهانش اشك ريزد، و مردم از شرّ او آسوده باشند.

٧-[٤] جعفر بن ابراهيم گويد از امام صادق (ع) شنيدم كه فرمود: هر كه موقعيّت گفتارش را با عقلش تميز دهد سخنش در چيزهايى كه سودى ندارد كاسته مى‌شود.

[١] - روضه كافى، ص ٣ و ٤)

[٢] - من لا يحضره الفقيه، ج ٢، ص ٣٤٩، مجالس صدوق، ص ٢١.

[٣] - من لا يحضره الفقيه، ج ٢، ص ٣٥٤؛ مجالس صدوق، ص ١٨( م ٨) و ص ٦٧( م ٢٣)؛ ثواب الاعمال، ص ٩٧؛ خصال صدوق؛ ج ١، ص ٤٨؛ محاسن برقى، ص ٥.

[٤] - الزهد، ص ٤.