آداب معاشرت از ديدگاه معصومان - شيخ حر عاملى؛ مترجم فارابي، محمد علي؛ عباسي، يعسوب - الصفحة ٣٣ - ١٥ - باب كراهت دوستى با بد كار و نادان و دروغگو

اللَّه، و الحمد للَّه، و لا إله الّا اللَّه، و اللَّه اكبر»

نيست، بلكه وقتى در معرض كار حرام قرار گيرد از خدا بترسد و مرتكب آن نشود.

٥-[١] ابن اعين گويد: از امام صادق (ع) در باره حقّ مسلمان نسبت به برادر مسلمانش سؤال كردم، امام پاسخ نداد، چون خواستم با حضرت خداحافظى كنم عرض كردم: به من پاسخ نداديد، فرمود: اگر پاسخ بدهم (و شما بدان عمل نكنيد) مى‌ترسم كافر شويد، مسلما از مهمترين چيزهايى كه خدا بر بندگانش واجب كرده سه چيز است: ١- رعايت عدالت در باره ديگران و آنچه را براى خود نمى‌پسندد براى برادر مؤمنش نيز روا ندارد. ٢- كمك مالى به برادران مؤمن براى خدا. ٣- به ياد خدا بودن در هر حال و ياد خدا تنها به گفتن‌

«سبحان اللَّه و الحمد للَّه»

نيست، بلكه عبارت است از ترك آنچه خدا حرام كرده است.

١٥- باب كراهت دوستى با بد كار و نادان و دروغگو

١-[٢] امام صادق (ع) فرمود: امير المؤمنين (ع) وقتى به منبر مى‌رفت مى‌فرمود:

شايسته است مسلمان از دوستى با سه گروه اجتناب كند: از بى‌حياى تبهكار، نادان، و دروغگو. امّا بى‌حياى تبهكار كارش را برايت خوب جلوه مى‌دهد و دوست دارد تو مانند او باشى، و در امر دين و آخرت به تو كمك نمى‌كند، و نزديك شدن به او ستم و باعث سختدلى، و رفت و آمد با او براى تو مايه بى‌آبرويى است.

امّا نادان، اميد خيرى از او برايت نيست و ضررى از تو دفع نمى‌كند اگر چه خودش را به زحمت افكند، و چه بسا كه بخواهد به تو سود برساند ولى زيان‌

[١] - مصادقة الاخوان، ص ١٢.

[٢] -( باب ١٥): اصول كافى، ص ٤٨٠( مجالسة اهل المعاصى) و ص ٦١٠.( من تكره مجالسته)؛ مصادقة الاخوان، ص ٥٢.