آداب معاشرت از ديدگاه معصومان - شيخ حر عاملى؛ مترجم فارابي، محمد علي؛ عباسي، يعسوب - الصفحة ٩٨ - ٨٥ - باب استحباب صبر كردن بر اذيت همسايه و ديگران

٨-[١] امام صادق (ع) فرمود: خوشرفتارى با همسايه روزى را زياد مى‌كند.

٩-[٢] امام جعفر صادق (ع) فرمود: اگر مؤمن در قلّه كوهى ساكن باشد خدا كسى را براى آزار او مى‌فرستد تا از اين طريق پاداشى از جانب خدا به او برسد.

١٠-[٣] علىّ بن الحسين (ع) از پدر بزرگوارش امام حسين (ع) نقل كرده است كه پيامبر خدا ٦ فرمود: من و پيامبران قبل از من پيوسته گرفتار كسانى بوديم كه ما را اذيّت مى‌كردند، و اگر مؤمن بر سر كوهى باشد خداى عزّ و جلّ كسى را مى‌رساند كه او را آزار رساند و بدين طريق اجرى به او برسد. و امير المؤمنين (ع) فرمود: از زمانى كه مادر مرا زاد پيوسته مظلوم بودم تا آنجا كه عقيل [برادرم‌] مبتلا به درد چشم شد و مى‌گفت مرا به دوش نكشيد مگر اين كه على را بر دوش حمل كنيد در صورتى كه چشم من درد نمى‌كرد.

١١-[٤] حضرت رضا (ع) از پدرانش نقل فرموده است كه رسول خدا ٦ فرمود: هيچ مؤمنى نبوده و تا روز قيامت نخواهد بود مگر اين كه داراى همسايه‌اى باشد كه او را اذيّت نمايد.

١٢-[٥] امام على النّقى (ع) از پدرانش نقل كرده است كه امام صادق (ع) فرمود: هيچ مؤمنى نبوده و تا روز قيامت نخواهد بود مگر اين كه همسايه‌اى خواهد داشت تا او را اذيّت كند. (و نيز) از امام صادق (ع) نقل فرموده است كه هر كس دنيايش گوارا و بدون گرفتارى باشد در دين او شك كنيد. (و نيز امام على النّقى (ع)) گويد: امام صادق (ع) فرمود: هر گاه دوستى از تو به امارت و رياستى برسد و يكدهم قبل از رياستش به تو توجّه كند دوست بدى نيست. و امام باقر (ع) فرمود: بپرهيزيد از فراست و زيركى مؤمن، زيرا با نور الهى [حقايق را] مى‌نگرد.

[١] - الزهد، محظوط از كتاب كافى استخراج شده است. في ٢/ ٨٧.

[٢] - علل الشرائع، ص ٢٦.

[٣] - علل الشرائع، ص ٢٦.

[٤] عيون اخبار الرضا، ص ٢٠١.

[٥] مجالس پسر شيخ طوسى، ص ١٧٦.