آداب معاشرت از ديدگاه معصومان - شيخ حر عاملى؛ مترجم فارابي، محمد علي؛ عباسي، يعسوب - الصفحة ١٤٧ - ١٢١ - باب استحباب مدارا كردن با مردم

٨-[١] پيغمبر ٦ فرمود: از مجادله با فتنه‌گران بپرهيزيد زيرا هر كه گرفتار فتنه شود، پذيرش عذرش مدّت زمانى لازم دارد، هنگامى كه مدتش به سر رسيد، فتنه‌اش وى را در آتش مى‌سوزاند.

٩-[٢] ابو اراكه گويد: از على (ع) شنيدم كه مى‌فرمود: خداوند را بندگانى است كه دلهايشان را خوف خدا شكسته است. با اين كه فصيح، و عاقل و نجيبند از سخن گفتن خوددارى مى‌كنند، با انجام كارهاى خوب در نزديك شدن به خدا بر هم پيشى گيرند، و كار بسيارى را كه براى خدا انجام مى‌دهند زياد نمى‌شمارند و به كار اندكى كه براى او انجام مى‌دهند راضى نمى‌شوند نفس خود را شرور مى‌بينند در صورتى كه زيركترين نيكانند.

١٠-[٣] على (ع) به نقل از پيغمبر ٦ فرمود: صاحبان سخن بر سه گونه‌اند رابح، سالم، شاجب. رابح كسى است كه ذكر خدا گويد، سالم كسى است كه مى‌گويد، خدا را دوست دارم، و اما شاجب كسى است كه به مردم دروغ گويد و آنان را مسخره كند.

١١-[٤] امام صادق (ع) فرمود: از پدرم شنيدم كه مى‌فرمود: ترك كردن امورى كه براى شخص سودى ندارد از نشانه نيكويى اسلام اوست.

١٢١- باب استحباب مدارا كردن با مردم‌

١-[٥] امام صادق (ع) فرمود كه پيغمبر ٦ فرموده است، خداوند مرا به‌

[١] - الزهد، ص ٤، ح ٤.

[٢] - الزهد، ص ٥، ح ٦.

[٣] - الزهد، ص ٧، ح ١١.

[٤] الزهد، ص ١١، ح ١٩.

[٥] -( باب ١٢١:) اصول كافى، ص ٣٦٦( باب المدارات).