آداب معاشرت از ديدگاه معصومان - شيخ حر عاملى؛ مترجم فارابي، محمد علي؛ عباسي، يعسوب - الصفحة ١٠٠ - ٨٦ - باب وجوب خوددارى از آزار همسايه

٣-[١] امام صادق (ع) فرمود: حضرت فاطمه (س) به نزد پيامبر ٦ آمد تا در باره بعضى امور شكايت كند، پيامبر لوحى به وى داد و فرمود: آنچه را كه در آن نوشته شده است ياد بگير. در آن لوح نوشته شده بود: هر كس به خدا و روز قيامت ايمان دارد همسايه‌اش را اذيّت نكند، هر كه به خدا و روز قيامت ايمان دارد مهمانش را احترام كند، و هر كس به خدا و روز قيامت ايمان دارد يا بايد سخن خير بگويد يا سكوت كند.

٤-[٢] ابو حمزه گويد: از امام صادق (ع) شنيدم كه مى‌فرمود: مؤمن كسى است كه همسايه‌اش از بوائق او در امان باشد، پرسيدم «بوائق» چيست فرمود: ظلم و ستم او.

٥-[٣] امام صادق (ع) از پدرانش، از حضرت علىّ (ع) نقل كرده است كه رسول خدا ٦ فرمود: هر كس همسايه‌اش را اذيّت كند خدا بوى بهشت را بر او حرام كرده و جايگاهش دوزخ است، و بد جايگاهى است، و هر كس حقّ همسايه‌اش را ضايع كند از ما نيست، جبرئيل پيوسته مرا نسبت به همسايه سفارش مى‌كرد به طورى كه گمان كردم همسايه ارث مى‌برد، و پيوسته مرا نسبت به بردگان سفارش مى‌كرد تا اين كه گمان كردم زمانى براى آن در نظر گرفته شده كه چون آن زمان فرا رسد آزاد شوند، و نيز مرا به مسواك كردن سفارش مى‌كرد تا آنجا كه گمان كردم واجب است، و به اندازه‌اى مرا به شب‌زنده‌دارى سفارش مى‌كرد كه گمان بردم نيكان امّت من هرگز نمى‌خوابند.

٦-[٤] امام رضا (ع) فرمود: از صفات مؤمن اين است كه وقتى نيكى كند خوشحال مى‌شود، و زمانى كه دست به كار بدى بزند استغفار مى‌كند، و مسلمان [حقيقى‌] كسى است كه ساير مسلمانان از زبان و دستش در امان باشند، و آن‌

[١] - اصول كافى، ص ٦٢٣( باب حق الجوار)

[٢] - اصول كافى، ص ٦٢٣( باب حق الجوار)

[٣] - من لا يحضره الفقيه، ج ٢، ص ١٩٧؛ عقاب الاعمال، ص ٤٦.

[٤] - عيون اخبار الرضا، ج ٢، ص ٢٤.