آداب معاشرت از ديدگاه معصومان - شيخ حر عاملى؛ مترجم فارابي، محمد علي؛ عباسي، يعسوب - الصفحة ١٤٣ - ١١٩ - باب وجوب نگهدارى زبان از آنچه كه گفتنش روا نيست

١٢-[١] علىّ (ع) فرمود: زبان درنده‌اى گزنده است اگر به خود واگذار شود مى‌گزد.

١٣-[٢] على (ع) فرمود: چون خرد به مرتبه كمال رسد گفتار كاهش مى‌يابد.

١٤-[٣] امام صادق (ع) فرمود: در حكمت آل داود (كتاب زبور) است كه براى خردمند سزاوار است سرگرم كار خود باشد، زبانش را نگه دارد، و وضع اهل زمانش را بشناسد.

١٥-[٤] على (ع) در وصيّت به فرزندش محمد حنفيّه فرمود: خداى عزّ و جلّ چيزى نيكوتر از سخن و زشت‌تر از آن نيافريده است، به سبب سخن چهره‌ها سياه و سفيد مى‌شوند، آگاه باش تا وقتى كه سخن نگفته‌اى كلامت در اختيار توست، و چون سخن گفتى آن را در جايش قرار دادى، «خوب يا بد» همچنان كه طلا و نقره‌ات را نگاه مى‌دارى، زبانت را نيز نگه‌دار، زيرا زبان سگ گزنده است اگر آزادش گذارى مى‌گزد اى بسا سخنى نعمتى را بربايد. هر كه افسار گسيخته باشد به سوى زشتيها و پليديها كشيده مى‌شود، آنگاه از روزگار رهايى ندارد. مگر با مذمّت مردم و دشمنى با خدا.

١٦-[٥] على (ع) فرمود: هيچ چيزى براى اين كه مدتى دراز زندانى شود سزاوارتر از زبان نيست.

١٧-[٦] امام رضا (ع) از پدرش نقل كرده است كه امام صادق (ع) فرمود: نجات مؤمن در نگهدارى زبانش است، و نيز على (ع) فرمود: هر كه زبانش را نگه دارد،

[١] نهج البلاغه قسمت دوّم، ص ١٥٦.

[٢] نهج البلاغه، بخش دوّم، ص ١٥٧.

[٣] من لا يحضره الفقيه، ج ٢، ص ٣٥٩.

[٤] من لا يحضره الفقيه، ج ٢، ص ١١٩؛ نهج البلاغه، بخش دوّم، ص ٢٣٧.

[٥] خصال صدوق، ج ١، ص ١١.

[٦] ثواب الاعمال، ص ٩٩.