آداب معاشرت از ديدگاه معصومان - شيخ حر عاملى؛ مترجم فارابي، محمد علي؛ عباسي، يعسوب - الصفحة ١٦٨ - ١٣٠ - باب تحريم گماشتن دربان براى منع ورود شيعه

١٢٩- باب حكم كرنش بر بزرگان از قبيل بوسيدن فرش، بر پا خاستن و جلوى آنها دويدن و غيره‌

١-[١] صفوان بن يحيى گويد كه ابو قره رفيق جاثليق از من تقاضا كرد كه او را پيش حضرت رضا (ع) ببرم، از امام (ع) اجازه خواستم، فرمود: او را پيش من بيار، و چون ابو قرّه بر آن حضرت وارد شد فرشش را بوسيد و گفت: وظيفه دينى ما اين است كه نسبت به بزرگان زمانمان اين گونه تعظيم نماييم.

٢-[٢] سيد رضى در نهج البلاغه گويد: در مسير حضرت على (ع) به شام كدخدايان و بزرگان انبار (اسم محلى است) با آن حضرت ديدار كردند و به احترامش پياده شدند (و در پيش ركابش) دويدند، فرمود: اين چه كارى بود كه شما كرديد؟ گفتند اين از آداب ماست كه بدين وسيله فرماندهانمان را تعظيم مى‌كنيم، فرمود: سوگند به خدا حكمرانان شما از اين كار سودى نمى‌برند، و شما هم با اين كار به زحمت مى‌افتيد و در آخرت هم باعث مشقّت شماست، چه زيان آور است رنجى كه كيفر به دنبالش باشد، و چه سودمند است رها كردن كارى آنگاه كه ايمنى از آتش را به دنبال داشته باشد.

١٣٠- باب تحريم گماشتن دربان براى منع ورود شيعه‌

١-[٣] ابو حمزه گويد: به امام باقر (ع) عرض كردم فدايت شوم: چه مى‌فرمايى‌

[١] -( باب ١٢٩): عيون الاخبار، ص ٣٤٤.

[٢] - نهج البلاغه، ج ٢، ص ١٥١ و ١٥٢.

[٣] -( باب ١٣٠): اصول كافى: ص ٤٧٥.