آداب معاشرت از ديدگاه معصومان - شيخ حر عاملى؛ مترجم فارابي، محمد علي؛ عباسي، يعسوب - الصفحة ١٦٥ - ١٢٧ - باب استحباب مصافحه و حدود و چگونگى آن

١٨-[١] امام صادق (ع) فرمود: مصافحه مؤمن هزار حسنه دارد.

١٢٧- باب استحباب مصافحه و حدود و چگونگى آن‌

١-[٢] هشام بن سالم گويد: از امام صادق (ع) حدّ مصافحه را پرسيدم: فرمود:

به اندازه گردش دور درخت خرماست (يعنى اگر به اندازه گردش دور درخت خرما از يك ديگر جدا شوند مستحب است كه با يك ديگر مصافحه كنند).

٢-[٣] ابو عبيده گويد: من در يك كجاوه با امام صادق (ع) بودم، اوّل من سوار مركب مى‌شدم سپس آن حضرت، وقتى كه قرار مى‌گرفتيم، حضرت به من سلام مى‌كرد و مانند مردى كه رفيق خود را بتازگى نديده، احوال پرسى و مصافحه مى‌كرد، و در وقت پياده شدن او پيش از من پياده مى‌شد و چون بر زمين قرار مى‌گرفتيم، سلام مى‌كرد. و همانند كسى كه رفيقش را بتازگى نديده احوال پرسى مى‌نمود. عرض كردم يا ابن رسول اللَّه شما كارى مى‌كنيد كه هيچ كس از مردم نزد ما نمى‌كند، و اگر يك بار هم انجام دهد زياد است، فرمود: مگر ثواب مصافحه را نمى‌دانى؟ چون دو مؤمن به هم برسند و مصافحه نمايند، گناهانشان همواره مانند برگ درخت فرو مى‌ريزد، و خداوند به آنها توجّه مى‌كند تا از يك ديگر جدا شوند.

٣-[٤] ابو عبيده حذّاء گويد: از مدينه تا مكّه در يك طرف كجاوه همراه امام صادق (ع) بودم، حضرت در بين راه پياده شد و كارش را انجام داد و برگشت فرمود: دستت را بده، دستم را دراز كردم، حضرت چنان فشرد كه در انگشتانم‌

[١] ارشاد ديلمى. باب ١٢٧.

[٢] -( باب ١٢٧:) اصول كافى، ص ٤٠٠( باب المصافحه)

[٣] - اصول كافى، ص ٣٩٨.

[٤] - اصول كافى، ص ٣٩٩.