آداب معاشرت از ديدگاه معصومان - شيخ حر عاملى؛ مترجم فارابي، محمد علي؛ عباسي، يعسوب - الصفحة ١٦٤ - ١٢٦ - باب استحباب سلام كردن و مصافحه در وقت ملاقات

مى‌ريزد، تا اين كه از هم جدا شوند.

١٢-[١] امام صادق (ع) فرمود: پاداش شما در مصافحه كردن همانند پاداش جهادگران است.

١٣-[٢] امام باقر (ع) فرمود: چون دو مؤمن با هم مصافحه كنند، از هم جدا مى‌شوند بى‌آنكه گناهى برايشان باقى بماند.

١٤-[٣] امام صادق (ع) فرمود: در گفتگوى ابراهيم (ع) با شخصى چنين آمده است، كه ابراهيم برخاست و با او معانقه كرد. وقتى خداوند پيغمبر ٦ را مبعوث فرمود، مصافحه را مستحبّ گردانيد.

١٥-[٤] امام باقر (ع) فرمود: نخستين دو نفرى كه در روى زمين با هم مصافحه كردند ذو القرنين و ابراهيم خليل بود، ابراهيم خليل ذو القرنين را استقبال و با وى مصافحه نمود، و نخستين درخت در روى زمين درخت خرما بود.

(متن حديث ١٦-[٥] با حديث ٩ يكى است به حديث ٩ مراجعه شود.) ١٧-[٦] مالك بن اعين جهنى گويد كه امام صادق (ع) به من فرمود: به خدا سوگند شما پيروان ما هستيد، تا آن جا كه فرمود: كسى نمى‌تواند حق مؤمن را توصيف كند و حقوق واجب برادرش را ادا نمايد. اى مالك، به خدا قسم وقتى كه مؤمنان با يك ديگر ملاقات و مصافحه كنند، خداوند همواره به آنان نظر محبّت و آمرزش دارد، و پيش از آن كه از هم جدا شوند گناهان از چهره‌ها و اعضايشان مى‌ريزد پس چه كسى مى‌تواند خدا و مؤمنى را كه در پيشگاه خدا چنين مقامى دارد توصيف نمايد؟

[١] ثواب الاعمال، ص ١٠٠.

[٢] خصال صدوق، ج ١، ص ١٤.

[٣] مجالس صدوق، ص ١٧٨( م ٤٩) و خبر طولانى است.

[٤] مجالس پسر شيخ طوسى، ص ١٣٤.

[٥] مجالس پسر شيخ طوسى، ص ١٣٤.

[٦] محاسن برقى، ص ١٤٣؛ و در آنجا حديث اضافاتى دارد.