اخلاق مديريت
(١)
مقدمه
١٣ ص
(٢)
فصل اول كليات اخلاق مديريت
١٥ ص
(٣)
تبيين واژهها
١٥ ص
(٤)
رابطه اخلاق و مديريت
١٦ ص
(٥)
ضرورت اخلاق براى مديران
١٨ ص
(٦)
صلاحيتهاى اخلاقى مديران
١٨ ص
(٧)
بركات اخلاق در مديريت
١٩ ص
(٨)
فصل دوم اصول اخلاق مديريت
٢٣ ص
(٩)
1 - قدرت روحى
٢٣ ص
(١٠)
شرح صدر
٢٤ ص
(١١)
ارزش شرح صدر
٢٥ ص
(١٢)
شرح صدر، ضرورت مديريت
٢٥ ص
(١٣)
راههاى دستيابى به قدرت روحى
٢٧ ص
(١٤)
نشانههاى دريادلى
٢٩ ص
(١٥)
2 - ساده زيستى
٣١ ص
(١٦)
سادهزيستى در زندگى شخصى و خانوادگى
٣٣ ص
(١٧)
سادهزيستى در زندگى اجتماعى
٣٥ ص
(١٨)
رهآورد سادهزيستى
٣٧ ص
(١٩)
3 - وجدان كارى
٣٨ ص
(٢٠)
ضرورت اطاعت از وجدان
٣٩ ص
(٢١)
جلوههاى حضور
٤١ ص
(٢٢)
عوامل بىوجدانى
٤٤ ص
(٢٣)
4 - انضباط ادارى
٤٦ ص
(٢٤)
انواع انضباط
٤٧ ص
(٢٥)
انضباط در نيروهاى مسلح
٤٨ ص
(٢٦)
ايمان و انضباط
٤٩ ص
(٢٧)
5 - انتقادپذيرى
٥١ ص
(٢٨)
جايگاه بحث
٥٢ ص
(٢٩)
دستآوردها
٥٣ ص
(٣٠)
بيمارى انتقادناپذيرى
٥٥ ص
(٣١)
6 - اعتماد به نفس
٥٦ ص
(٣٢)
ارتباط توكل و اعتماد به نفس
٥٧ ص
(٣٣)
زمينهها
٥٨ ص
(٣٤)
7 - دليرى
٦١ ص
(٣٥)
شجاعت و مديريت
٦٢ ص
(٣٦)
اسوهها
٦٣ ص
(٣٧)
همراهان شجاعت
٦٦ ص
(٣٨)
8 - وقار و متانت
٦٧ ص
(٣٩)
اصالت متانت
٦٧ ص
(٤٠)
سرچشمه وقار
٦٨ ص
(٤١)
ميوههاى شيرين
٦٩ ص
(٤٢)
سفارش معصومين
٧١ ص
(٤٣)
9 - تغافل
٧٢ ص
(٤٤)
نقش سازنده تغافل
٧٣ ص
(٤٥)
آثار و بركات
٧٤ ص
(٤٦)
محدوده تغافل
٧٦ ص
(٤٧)
فصل سوم رفتار با فرادستان
٨١ ص
(٤٨)
1 - اطاعت و فرمانبرى
٨١ ص
(٤٩)
سيره معصومين
٨٢ ص
(٥٠)
2 - خيرخواهى
٨٤ ص
(٥١)
ضرورت خيرخواهى
٨٤ ص
(٥٢)
جلوههاى خيرخواهى
٨٦ ص
(٥٣)
3 - پرهيز از چاپلوسى
٨٧ ص
(٥٤)
انگيزههاى چاپلوسى
٨٧ ص
(٥٥)
پيامدها
٩٠ ص
(٥٦)
پيشگيرى و درمان
٩١ ص
(٥٧)
فصل چهارم رفتار با فرودستان
٩٣ ص
(٥٨)
1 - روابط صميمانه انسانى
٩٣ ص
(٥٩)
رهنمودهاى اسلام
٩٤ ص
(٦٠)
اسوهها
٩٥ ص
(٦١)
2 - برخورد عادلانه
٩٦ ص
(٦٢)
ملاك برخورد
٩٧ ص
(٦٣)
سيره رسول خدا
٩٨ ص
(٦٤)
3 - خوشبينى
١٠٠ ص
(٦٥)
كاربرد خوشبينى در مديريت
١٠١ ص
(٦٦)
فرجام بدبينى
١٠٢ ص
(٦٧)
4 - گشادهرويى
١٠٣ ص
(٦٨)
ضرورت گشادهرويى
١٠٣ ص
(٦٩)
آثار سودمند
١٠٤ ص
(٧٠)
5 - قاطعيت در عين نرمى
١٠٦ ص
(٧١)
سنجش و واكنش
١٠٦ ص
(٧٢)
سيره علوى
١٠٧ ص
(٧٣)
6 - قدرشناسى و ارجگزارى
١٠٩ ص
(٧٤)
قدردانى در حيطه مديريت
١١٠ ص
(٧٥)
7 - عيبپوشى
١١٢ ص
(٧٦)
نكوهش عيبجويى
١١٣ ص
(٧٧)
8 - همدردى
١١٥ ص
(٧٨)
ديدگاه اسلام
١١٥ ص
(٧٩)
همدردى در مديريت
١١٧ ص
(٨٠)
فصل پنجم آفات اخلاق سازمانى
١٢١ ص
(٨١)
1 - خودمحورى
١٢١ ص
(٨٢)
راه رهايى
١٢٢ ص
(٨٣)
2 - دورويى
١٢٣ ص
(٨٤)
وظيفه مدير
١٢٤ ص
(٨٥)
3 - تنگنظرى
١٢٥ ص
(٨٦)
ريشه و فرجام تنگ نظرى
١٢٦ ص
(٨٧)
4 - تبعيض
١٢٧ ص
(٨٨)
نمودهاى عدالت
١٢٨ ص
(٨٩)
5 - انتقامجويى
١٢٩ ص
(٩٠)
مرز عفو و انتقام
١٣٠ ص
(٩١)
6 - بدزبانى
١٣١ ص
(٩٢)
فهرست منابع
١٣٥ ص

اخلاق مديريت - آخوندی، مصطفی - الصفحة ٨٥ - ضرورت خيرخواهى

لازم و ضرورى است، ولى مديران و كارمندان مسلمان، بايد نسبت به فرادستان و سازمان متبوع خود، دلسوزى و خيرخواهى بيشترى داشته باشند. امام صادق ٧ پيرامون خيرخواهى عمومى مى‌فرمايد:

«عَلَيْكُمْ بِالنُّصْحِ لِلَّهِ فى‌ خَلْقِهِ فَلَنْ تَلْقاهُ بِعَمَلٍ افْضَلَ مِنْهُ»[١]

بر شما باد كه به خاطر خدا خيرخواه مردم باشيد كه هرگز با عملى بهتر از آن به ملاقات خدا نخواهى رفت.

امير مؤمنان ٧ به خصوص بر خيرخواهى مديران تصريح كرده و پس از شهادت محمد بن ابى بكر طى نامه‌اى، مالك اشتر را از «نصيبين» احضار مى‌كند تا به ولايت مصر منصوب سازد و ضمن آن مى‌نويسد:

«اسْتَخْلِفْ عَلى‌ عَمَلِكَ اهْلَ الثِّقَةِ وَالنَّصيحَةِ مِنْ اصْحابِكَ»[٢]

يكى از يارانت را- كه مورد اطمينان و خيرخواه است- به جاى خويش بگمار.

بايد گفت موضوع نصيحت و خيرخواهى به حدّى در حوزه مديريت اسلامى گسترده و جدّى است كه آن را از مرز يك ويژگى اخلاقى فراتر برده، به عنوان يك حقّ مسلّم مطرح ساخته است. چنان كه امام على ٧ مى‌فرمايد:

«ايُّهَا النَّاسُ انَّ لى‌ عَلَيْكُمْ حَقّاً وَ لَكُمْ عَلَىَّ حَقٌّ؛ فَامَّا حَقُّكُمْ عَلَىَّ فَالنَّصيحَةُ لَكُمْ وَ ... امَّا حَقّى‌ عَلَيْكُمْ فَالْوَفاءُ بِالْبَيْعَةِ وَالنَّصيحَةُ فِى الْمَشْهَدِ وَالْمَغيبِ ...»[٣]

اى مردم! من بر عهده شما حقّى دارم و شما نيز بر گردن من حقّى داريد؛ امّا حق شما بر من خيرخواهى براى شماست ... امّا حق من بر شما، وفادارى به بيعت و خيرخواهى در حضور و غياب من است.

همين‌طور امام ٧، نصيحت و خيرخواهى را از ويژگى‌هاى رهبر بزرگوار اسلام- حضرت محمد ٦- دانسته، مى‌فرمايد:

«بَعَثَهُ وَالنَّاسُ ضُلَّالٌ فى‌ حَيْرَةٍ ... فَبالَغَ ٦ فِى النَّصيحَةِ وَ مَضى‌ عَلَى الطَّريقَةِ»[٤]


[١] - اصول كافى، ج ٢، ص ١٦٤

[٢] - بحارالانوار، ج ٣٣، ص ٥٢٧

[٣] - نهج‌البلاغه، خطبه ٣٤، ص ١١٤

[٤] - همان، خطبه ٩٤، ص ٢٨٢