اخلاق مديريت - آخوندی، مصطفی - الصفحة ١١٤ - نكوهش عيبجويى
«وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ»[١]
واى بر هر بدگوىِ عيبجويى!
رهبر عظيمالشأن اسلام، حضرت محمّد ٦ نيز عيبجويى را مخالف ايمان خالص دانسته، مىفرمايد:
«يا مَعْشَرَ مَنْ اسْلَمَ بِلِسانِهِ وَ لَمْ يُخْلِصِ الْايمانَ الى قَلْبِهِ لا تَذُمُّوا الْمُسْلِمينَ وَ لا تَتَبَّعُوا عَوْراتِهِمْ فَانَّهُ مَنْ تَتَبَّعَ عَوْراتِهِمْ تَتَبَّعَ اللَّهُ عَوْرَتَهُ وَ مَنْ تَتَبَّعَ اللَّهُ عَوْرَتَهُ يَفْضَحْهُ وَ لَوْ فى بَيْتِهِ»[٢]
اى گروهى كه با زبان اظهار اسلام كردهايد، ولى ايمان خالص را در دل جاى ندادهايد! از مسلمانان بدگويى نكنيد و در پى لغزشهاى آنان نباشيد؛ زيرا هر كس در پى لغزشهاى مسلمانان باشد، خداوند لغزش او را پى مىگيرد و خداوند لغزش هر كس را پى گيرد گرچه درون خانهاش باشد، او را رسوا خواهد ساخت!
امام باقر ٧ نيز خردهگيرى از برادر دينى را نزديكترين نقطه به كفر دانسته، مىفرمايد:
«اقْرَبُ ما يَكُونُ الْعَبْدُ الَى الْكُفْرِ انْ يُواخِىَ الرَّجُلُ الرَّجُلَ عَلَى الدّينِ فَيُحْصى عَلَيْه زَلاتِهِ لِيُعَيِّرَهُ بِها يَوماًما»[٣]
نزديكترين فاصله يك بنده به مرز كفر، زمانى است كه مردى از راه دين با مرد ديگرى طرح برادرى بريزد و لغزشهاى او را در نزد خود جمع كند تا روزى به وسيله آنها او را سرزنش كند.
بى اعتنايى به اصل تغافل و چشمپوشى از يك سو و سرزنش، زخم زبان و تحقير نيروها به خاطر اشتباهات و عيبهاى كوچك و نهانى، سبب اضطراب، بى اعتمادى،
[١] - همزه( ١٠٤)، آيه ١
[٢] - اصول كافى، ج ٢، ص ٣٥٤
[٣] - اصول كافى، ج ٢، ص ٣٥٥