اخلاق مديريت - آخوندی، مصطفی - الصفحة ١٠٢ - فرجام بدبينى
آسودگى خاطر و سلامت دين، از نتايج بسيار مهم خوشگمانى است كه حكايت از آرامش در زندگى دنيايى و اخروى دارد.
ج- مصونيت
همان حضرت مىفرمايد:
«حُسْنُ الظَّنِّ يُخَفِّفُ الْهَمَّ وَ يُنْجى مِنْ تَقَلُّدِ الْاثْمِ»[١]
خوشبينى، از اندوه مىكاهد و انسان را از ارتكاب معصيت بازمىدارد.
د- بهشت برين
خردمندان در هر پست و مقامى كه هستند، با چشم بصيرت، سعادت اخروى را نظاره مىكنند. به عبارت روشنتر؛ مدير موفق كسى است كه زندگى دنيا و مديريت خويش را نردبان نيل به سعادت و دستيابى به بهشت برين قرار دهد و حسن ظن، اكسير گرانبهايى است كه مدير را در رسيدن به چنين مقصودى يارى مىكند. به فرموده امير مؤمنان على ٧:
«مَنْ حَسُنَ ظَنُّهُ فازَ بِالْجَنَّةِ»[٢]
آن كه خوشگمان گردد، به بهشت برين نايل مىشود.
فرجام بدبينى
نقطه مقابل خوشبينى، بدبينى به مردم و همكاران است كه وقتى به جاى خوشبينى بنشيند، زيان دو چندان دارد؛ يعنى علاوه بر از كف دادن دستآوردهاى خوشبينى، نكبتهايى نيز به بار مىآورد كه به علت رعايت حجم اين بخش، به دو سخن از امام على ٧ بسنده مىكنيم:
[١] - شرح غررالحكم، ج ٣، ص ٣٨٥
[٢] - همان، ج ٥، ص ٢٩٨