اخلاق عبادى - مقدس نيا، محمد - الصفحة ١٦٣ - الف - كردار

بگويند و نام و ياد خدا و پيامبر ٦ را با صدايى رسا به عمق جانها بفرستند و در پى آن در صفوفى متحد به نماز بايستند.

رسول گرامى اسلام، چهره واقعى مؤذّن را اين‌گونه ترسيم مى‌كند:

«الْمُؤَذِّنُونَ اطْوَلُ النَّاسِ اعْناقاً يَوْمَ الْقِيامَةِ»[١]

مؤذنّان، در روز قيامت، يك سر و گردن از ديگران بلندترند.

و مقام مؤذّن تا آنجا ارجمند است كه جبرئيل- فرشته مقرّب الهى- در شب معراج اذان مى‌گويد و فرشتگان، به امامت پيامبر ٦ نماز جماعت بر پا مى‌كنند.[٢]

مستحب است «مؤذّن» در جاى بلند اذان گويد، خوش صدا باشد، دست بر بنا گوشش گذارد و همه صدايش را به اذان بلند كند. رسول خدا ٦ به بلال مى‌فرمود:

بالاى ديوار مسجد برو و صدايت را به اذان بلند كن. خداوند، بادى را مأمور كرده كه صداى اذان را به آسمان ببرد، وقتى فرشتگان آن را بشنوند، گويند: اين صداى امّت محمّد ٦ است كه به توحيد بلند شده است.[٣]

٢- نماز جمعه و جماعت‌

اجتماع پرشكوه مسلمانان در هر شهر و روستا به‌طور روزانه، هفتگى و ساليانه در قالب نماز جماعت، جمعه و عيد از بهترين نشانه‌هاى مسلمانى است كه اعتقاد راسخ نمازگزاران را به برنامه‌هاى اسلام نشان مى‌دهد، چرا كه حضور در چنين اجتماعاتى، فرد را بسان قطره‌اى به دريا پيوند مى‌دهد، نفاق را از دل مى‌زدايد، مسلمانان را يكدل و يكپارچه مى‌كند و شياطين پيدا و نهان را مأيوس مى‌سازد.

امام صادق ٧ در سخنى به جنبه شعارى و نشانه بودن نمازهاى جماعت تصريح كرده مى‌فرمايد:

[١] - وسائل الشيعه، ج ٤، ص ٦١٦

[٢] - همان، ص ٦١٢

[٣] - همان، ص ٦٤٠- ٦٤١