اخلاق عبادى - مقدس نيا، محمد - الصفحة ١٣٠ - آداب دعا

الف- حال دعا داشتن‌

دعاكننده بايد با تمام وجود متوجّه ذات مقدّس خدا باشد، از غير او بكلّى دل بكند و هيچ اميدى به ديگران نداشته باشد.

ديگر اينكه در كارهاى نيك پيشقدم باشد و با بيم و اميد به دعا بنشيند. قرآن مجيد مى‌فرمايد: خاندان زكريّاى پيغمبر با چنين حالتى خدا را مى‌خواندند:

«إِنَّهُمْ كانُوا يُسارِعُونَ فِى‌الْخَيْراتِ وَ يَدْعُونَنا رَغَباً وَ رَهَباً وَ كانُوا لَنا خاشِعينَ»[١]

بدرستى‌كه آنها در كارهاى خير پيشگام بودند و با حالت اميد و ترس، ما را مى‌خواندند و براى ما خاشع بودند.

توجّه قلبى نيز از شرايط دعاست كه داعى بايد با توجه كامل و از ته دل خدا را بخواند نه از روى غفلت و اشتغال دل. على ٧ فرمود:

«لا يَقْبَلُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ دُعاءَ قَلْبٍ لاهٍ»[٢]

خداوند بزرگ، دعاى دلى را كه غافل و مشغول باشد نمى‌پذيرد.

همين‌طور بجا و نيكوست كه انسان هنگام دعا و مناجات دست‌هاى خويش را به‌سوى آسمان بالا برد. چنان‌كه نقل شده است كه رسول خدا ٦ هنگام دعا و مناجات دست‌هايش را بالا مى‌برد.[٣] امام صادق ٧ در مورد حكمت اين كار فرمود:

«هرگاه بنده دست‌هايش را به‌سوى خدا بالا برد، او حيا مى‌كند كه آنها را خالى برگرداند.»[٤]

استعمال بوى خوش، صدقه قبل از دعا و انگشتر عقيق به دست داشتن نيز از آداب دعا شمرده شده است.[٥]

[١] - انبياء( ٢١)، آيه ٩٠

[٢] - وسائل‌الشيعه، ج ٤، ص ١١٠٦

[٣] - همان، ص ١١٠٠

[٤] - همان، ص ١١٠٤

[٥] - همان، ص ١١١٦