اخلاق عبادى - مقدس نيا، محمد - الصفحة ٣٣ - انواع طهارت

درس سوم‌طهارت در عبادت‌

«طهارت» در لغت به معناى پاك بودن از پليدى‌ها و ناپاكى‌هاست و ضد آن «نجاست» به‌معناى ناپاكى است.[١] فطرت انسان، جوياى پاكى و پاكيزگى بوده، از پليدى و آلودگى منزجر و بيزار است. آيين مقدّس اسلام نيز به مقتضاى انطباق و هماهنگى با فطرت الهى، براى مسأله طهارت و نظافت، اهميّت بسيارى قائل شده، آن را از شرايط عبادت و زيربناى دين دانسته است.

پيامبر گرامى اسلام ٦ مى‌فرمايد:

«بُنِىَ الدّينُ عَلَى النَّظافَةِ»[٢]

دين بر پايه پاكيزگى استوار شده است.

انواع طهارت‌

در ديدگاه فقهى و شرعى دوگونه طهارت مطرح است:

١- طهارت ظاهرى: فقها، يازده‌[٣] چيز را نجس مى‌دانند (كه اسامى و احكام مربوط به هركدام به تفصيل در كتب فقهى بيان شده است). شايسته است مؤمن عبادت كننده براى حضور در پيشگاه خداوند و عبادت او بدن و لباس خود را از آلودگى به آنها پاك سازد. اين پاكيزگى را طهارت ظاهرى مى‌گويند.

[١] - المنجد، ج ١، ص ٤٧٤

[٢] - جامع‌السعادات، ملّا احمد نراقى، ج ٣، ص ٢٤٨، جامعةالدينيه، نجف

[٣] - البته فتاواى فقها در مورد ناپاكى‌ها بين ده تا دوازده مورد مختلف است و آنچه ذكر شده فتواى مبارك حضرت امام قدس سره مى‌باشد