آيين شهردارى / ترجمه - ابن اخوه، محمد بن محمد - الصفحة ٦

باب سى و نهم- در حسبت بر كفشگران.

باب چهلم- در حسبت بر بيطاران.

باب چهل و يكم- در حسبت بر سمساران برده و كنيز و ستور و دلالان خانه‌ها.

باب چهل و دوم- در حسبت بر گرمابه‌داران.

باب چهل و سوم- در حسبت بر سدرفروشان.

باب چهل و چهارم- در حسبت بر رگزنان و حجامان.

باب چهل و پنجم- در حسبت بر پزشكان و چشم‌پزشكان و جراحان.

باب چهل و ششم- در حسبت بر مكتب‌داران.

باب چهل و هفتم- در حسبت بر خادمان مساجد و مؤذنان.

باب چهل و هشتم- در حسبت بر واعظان.

باب چهل و نهم- در حسبت بر منجمان و نامه‌نگاران.

باب پنجاهم- در شناختن حدود و تعزيرات.

باب پنجاه و يكم- در بيان قاضيان و گواهان.

باب پنجاه و دوم- در باب اميران و كارداران و امورى كه بدانان بازبسته است.

باب پنجاه و سوم- در وظايف محتسب.

باب پنجاه و چهارم- در حسبت بر دارندگان كشتى‌ها و مراكب.

باب پنجاه و پنجم- در حسبت بر فروشندگان ديگهاى سفالين و كوزه‌فروشان.

باب پنجاه و ششم- در حسبت بر فخاران و سفالگران (كاسه‌گران)[١].

باب پنجاه و هفتم- در حسبت بر سوزن‌گران و جوالدوزسازان.

باب پنجاه و هشتم- در حسبت بر دوك‌سازان.

باب پنجاه و نهم- در حسبت بر حنافروشان و مغشوش بودن حنا.

باب شصتم- در حسبت بر شانه‌سازان.

باب شصت و يكم- در حسبت بر سازندگان روغن كنجد و روغن دانه كتان.

[١]- در متن عربى:« الغاضرانيين و الغضارين» آمده. غضار كسى است كه از غضار( گل چسبناك، گل رس) كوزه و تنور و جز آن مى‌سازد.