كفشگران نبايد آگنه‌[١] را در كفش زياد كنند، زيرا در اين صورت غده پيدا مى‌كند، و چرم پرورده طايفى‌[٢] به كار برند نه چرم فطير. و كفش را با نخى كه از قلب كتان به دست مى‌آيد بدوزند و طول نخ بيشتر از يك ذراع نباشد تا ساييده نشود و با سوزن بلند بدوزند و با موى خوك ندوزند، زيرا بنا به مذهب شافعى ناپاك است، اما مالك و ابو حنيفه پاك مى‌دانند و احمد (ابن حنبل) مكروه مى‌شمارد.

كفشگران كه كفش زنان را مى‌دوزند آگنه‌[٣] بسيار به كار نبرند و آگنه‌

[١]- متن: خبز فجل، در فرهنگهاى معروف به نظر نيامد، ليوى در واژه‌نامه كتاب آن را احتمالا به زياده‌هايى كه از مقوا و جز آن در لاى كفش مى‌گذارند معنى كرده است. ر ك: حاشيه ٣ همين صفحه

[٢]- طايفى ظاهرا منسوب به طايف نام شهرى كه در مشرق مكه واقع است.

[٣]- متن: حشو است كه به فارسى آگنه گويند به معنى آنچه بدان درون چيزى را پر كنند و بپا كنند، و امروزه در اصطلاح كفشگران« لايى» گفته مى‌شود.