گفته‌اند: ضابط در پذيرفتن شهادت اين است كه مرتكب گناه كبيره نباشد و در گناه صغيره مداومت نكند، اما سماع عود و چنگ و طنبور و نى و هرچه براى شادى نوازند حرام است، و سماع دف (دايره) و انواع طبلها رواست جز تنبك (كوبه) كه طبلى است دراز ميان تنگ و دو طرف آن پهن و معروف به طبل سودان است.

اما آوازخوانى مورد اختلاف است، و اهل حجاز مباح دانند و استدلال كنند به حديثى كه از رسول خدا نقل شده است كه: وى حسان بن ثابت را ديد كه كنيزش آواز مى‌خواند. حسان پرسيد: آيا كار لهوى كه مى‌كنم رواست؟ فرمود مانعى نيست ان شاء اللّه. عمر بن خطاب گويد: غنا توشه مشتاقان است. وى وقتى در خانه تنها مى‌بود ترنم مى‌كرد. عثمان دو كنيز داشت كه شبها براى او آواز مى‌خواندند و چون هنگام استغفار مى‌رسيد مى‌گفت: خاموش باشيد. در همه اين موارد شرط اين است كه زياده‌روى نباشد و كسى كار خود را بدان منحصر نكند.

كسانى كه غنا را حرام دانسته‌اند به اين آيه استدلال كرده‌اند: «از مردم كسانى هستند كه خريدار سخنان لهواند تا بدان از راه خدا گمراه كنند»[١].

به گفته برخى مراد غنا و به گفته برخى ديگر خريد و فروش كنيزان آواز- خوان است.

اما گوش دادن به غنا، اگر شخصى بطور مداوم گوش دهد و بدان‌

[١]- قوله تعالى:\i« وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ»\E.( قرآن سوره ٣١« لقمان» آيه ٦).