حسن بصرى از پيامبر (ص) نقل كرد كه گفت: برترين شهيدان امت من كسى است كه به مخالفت پيشواى جاير برخيزد و او را امر به معروف و نهى از منكر كند و به دست وى كشته شود كه شهيد است و جايگاه او در بهشت ميان حمزه و جعفر است.[١]

از احمد بن ابراهيم مقرى روايت شده است كه گفت: ابو الحسن نورى مردى كم‌سخن بود و از چيزى بيهوده نمى‌پرسيد و جز از آنچه نيازمند بود تفحص نمى‌كرد و چون كار زشتى را مى‌ديد، اگرچه در آن خطر هلاك بود، از آن منع مى‌كرد. روزى به آبشخورى به نام مشرعه فحامين آمد تا وضو سازد. زورقى ديد محتوى سى خم كه روى آنها باقير «لطف» نوشته بودند چون آن نوشته را خواند وى را ناپسند آمد. چه در بازرگانى و داد و ستد كالايى به نام «لطف» نديده بود. به ملاح گفت: اين خمها چيست؟

جواب داد ترا چه رسد، دنبال كار خود برو. نورى را بدين جواب شوق دانستن زيادت شد گفت: دوست دارم كه محتواى اين خمها را بدانم ملاح گفت: به خدا تو صوفيى فضول هستى. شراب است، از آن معتضد كه بدان مجلس خود را تكميل مى‌كند. نورى پرسيد كه قطعا شراب است؟

گفت: آرى. گفت: كلوخى به من ده. ملاح خشمناك شد و به غلامش گفت: كلوخى به وى ده تا ببينم چه مى‌كند! نورى كلوخ را برگرفت و به زورق رفت و يكى يكى خم‌ها را مى‌شكست تا يك خم باقى ماند و ملاح استغاثه مى‌كرد تا صاحب جسر كه موسى بن افلح بود به زورق نشست و نورى را بگرفت و او را نزد معتضد برد. مردم بر آن بودند كه وى را خواهد كشت، زيرا شمشير معتضد پيش از سخنش بود.

ابو الحسن نورى گويد: بر معتضد درآمدم و او را ديدم كه بر تختى آهنين نشسته و به دستش گرزى است كه آن را مى‌جنباند. چون مرا ديد

[١]- قال رسول اللّه( ص):« افضل شهداء امتى رجل قام الى امام جائر فأمره بالمعروف و نهاه عن المنكر فقتله على ذلك فذلك الشهيد منزلته فى الجنة بين حمزة و جعفر»