هرگاه زرگر زيورآلاتى را كه مغشوش (مخلوط به مواد ديگر) است بفروشد بايد مقدار آن مواد را به خريدار توضيح دهد، و چون بخواهد زيورى براى كسى بسازد نخست آن را وزن كند و سپس در حضور او در كوره نهد و پس از بيرون آوردن دوباره وزن كند و عين آن را به وى دهد تا صاحب زيور تقلب نپندارد و اگر به لحيم نيازمند باشد پيش از لحيم نيز وزن كند، و بايد هر نگين يا گوهرى را كه بر انگشترى يا زيورآلات مى‌نشاند از پيش در حضور صاحبش وزن كند.

بارى تدليس و تقلب زرگران نهانى است و به سختى آشكار مى‌شود و تنها امانت و ديانت ايشان مى‌تواند آنان را از تقلب بازدارد.