در جواب مى‌گوييم: ساختن قبر و ايجاد ساختمان بر آن، به منزله احترام به صاحب قبر و خراب كردن قبر و ساختمان آن، به منزله بى احترامى و اهانت بدان است و اين مطلبى است كه عرف، با قطع نظر از وجود هر امر و نهى، بدان قايل است و كسى در اين مطلب شك و ترديدى ندارد. و بعد از آن كه با دليل قطعى، وجوب احترام و حرمت اهانت را ثابت كرديم، نهى از ساختمان و امر به تخريب قبرها شامل قبور اوليا و انبيا نمى‌شود بلكه اين روايات، كنار گذاشته مى‌شود و يا تخصيص مى‌خورد و يا به مواردى ديگر اشاره دارد؛ زيرا هيچ گاه ظن، با يقين معارضه نمى‌كند.[١]

مطالبى را كه مرحوم عاملى به قلم آورده است، مورد قبول بزرگان مذهب سلفى ووهّابيّت است.

ابن قيّم جوزيّه به تعدادى از قبور و مشاهد كه به وسيله مسلمانان زيارت مى‌شود، اشاره مى‌كند و مى‌گويد: ابن تيميّه توانست بسيارى از اين مزارها را در دمشق منهدم كند.[٢]

[١] - كشف الارتياب فى اتباع محمّد بن عبدالوهّاب: ٣٩١- ٣٨٣.

[٢] - اغاثة اللهفان: ١/ ١٩٢، چاپ دارالكتب العلميّه.