در اين صورت به زمان معيّنى محدود نمى‌گردد و تعظيم در زمان حيات و بعد از وفات آن حضرت، مطلوب است. و شكّى در اين نيست كه تعظيم پيامبر (ص) از بارزترين مصاديق شعائرالله مى‌باشد و به صورتهاى مختلفى از قبيل: جشن ميلاد و بعثت و حفظ آثار تاريخى و فرهنگى مربوط به آن جناب و تلاش براى آشنا كردن نسلهاى آينده با اين آثار، ابراز مى‌شود.

به نظر مى‌رسد كه شريعت اسلامى، به اين نكته توجّه داشته و در بعضى از احكام، آن را لحاظ كرده است، مانند حكم به لزوم صلوات بر محمّد و آل محمّد در بعضى از موارد و حكم به استحباب مؤكّد آن در بيشتر موارد و حكم به سلام و تحيّت بر آن حضرت در آخرين فصل نماز و الزام مؤمنين به مودّت و دوستى خاندان آن حضرت. در تمام اين احكام، هدف خاصّى مشاهده مى‌شود و آن تعظيم پيامبر اكرم (ص) است در واقع تعظيم پيامبر (ص)، تعظيم اسلام است و به معناى تعظيم يك شخص نيست.

بنابراين، ساختن بنا بر مقبره شريف پيامبر اكرم (ص) و ائمّه اطهار (عليهم السلام) از شعائر الهى است و هدف از اين كار، بزرگداشت دين و رسالت است و اين عنصر در زمان حيات آن بزرگواران و بعد از وفاتشان وجود داشته و حتّى در مورد صلحا و اولياى الهى چنين بوده است؛ از اين رو، حكم تعظيمى كه از اطلاق آيه متبادر است، تنها به شخص نبى اكرم (ص) و به زمان حيات آن حضرت محدود نمى‌شود، اگر چه آن حضرت از بارزترين مصاديق آن هستند.