«موسى الكاظم (ع) در مقبره‌هاى شونيزيّه كه در خارج قبّه واقع شده، دفن گرديده است. قبر وى مشهور است و مردم آن را زيارت مى‌كنند. بر قبر وى بارگاه عظيمى بنا گرديده است كه در آن، انواع بى‌شمارى از قنديلها و فرشها و وسايل گذاشته شده است».

اين اقوال بر وجود قبّه‌اى در مقبره‌هاى شونيزيّه به هنگام دفن امام كاظم (ع) در سال ١٨٢ هجرى دلالت مى‌كند. همچنين بر وجود بارگاه عظيمى بر مشهد آن امام (ع) در عصر خطيب بغدادى دلالت مى‌كند كه در سال ٣٩٢ هجرى به دنيا آمده است و بديهى است كه اين قبّه و بارگاه قبل از تولّد وى وجود داشته است.

مورّخان و سيره‌نويسان در كتابهايشان آورده‌اند كه:

امام زين‌العابدين، امام باقر و امام صادق (عليهم السلام) در قبّه امام حسن مجتبى (ع) و عبّاس رضوان الله عليه در بقيع دفن شدند. امام زين‌العابدين (ع) در سال ٩٥ وامام باقر (ع) در دهه دوّم از سده دوّم و امام صادق (ع) در سال ١٤٨ هجرى از دنيا رفتند.

همچنين امام على بن موسى الرضا (ص) در قبّه‌اى كه هارون‌الرشيد در طوس در خانه حميد بن قحطبه طايى دفن شده بود، به خاك سپرده شد. ظاهراً اين قبّه را پسرش مأمون بنا كرده بود و چنان كه‌