حال بايد ديد چه انحرافى بزرگتر از مخالفت عملكرد مسلمانان از بدو اسلام وكدام ضعف حديث از اين بالاتر؟ وآنان كه به اين روايات عمل كرده اند آنها را حمل بر كراهت‌كرده‌اند و يا آن را منطبق بر قبورى دانسته اند كه بر پايى قبّه و بارگاه بر آنها از شعائر دينى محسوب نمى شود.

براى اثبات عدم عمل به اين روايات مى‌توان گفت: قبرهاى پيامبرانى كه در اطراف بيت‌المقدّس بوده است، مانند قبرحضرت داوود در قدس و قبر ابراهيم و فرزندانش اسحاق، يعقوب و يوسف در الخليل، قبل از اسلام، داراى بقعه و بارگاه با عظمتى بوده‌اند و پس از فتح اين سرزمين در صدر اسلام، اين بارگاه‌ها همچنان باقى مانده و مورد احترام مسلمان بوده است.

ابن تيميّه در كتاب الصراط المستقيم مى‌نويسد:

«بارگاهى كه بر قبر ابراهيم خليل پا بر جاست، در زمان صحابه كه اين سرزمين فتح شد، وجود داشته الا اين كه دربِ آن تا سال چهارصد هجرى، مسدود بوده است.

بديهى است كه وقتى عمر به بيت‌المقدّس رفت، آن ساختمان بزرگ را ديد، امّا دستور تخريب آن نداد. در اين صورت ادّعاى ابن تيميّه مبنى بر بسته بودن درب زيارتگاه حضرت ابراهيم (ع) ضررى به ما نمى‌رساند؛ زيرا عدم تخريب، بر عدم حرمت ايجاد ساختمان بر قبور دلالت مى‌كند. اكنون قرنهاست كه از بر پايى اين بناى عظيم،