طولانى مدّت دارد تا ذهنها و قلبها آماده شود و در چنين امرى، بديهى است كه ابتدا مخالفتهايى صورت بگيرد، در حالى كه از سخنان راوى، چنين فهميده مى‌شود كه فرستاده پيامبر اكرم (ص) در مدّت كوتاهى، بتها را ويران و تصويرها را نابود و قبرها را با خاك يكسان كرد و بازگشت و هيچ كس به او اعتراض نكرد!!

اين در حالى است كه پس از هجرت پيامبر اكرم (ص) هيچ بتى در مدينه وجود نداشته است و بر فرض وجود، يك نفر توانايى منهدم كردن آنها در عرض چند ساعت را نداشته است و امكان ندارد كه افراد به راحتى بپذيرند كه در قبور پدرشان تصرّف و با خاك يكسان شود.

از سوى ديگر، ترسيدن فرستاده اوّل و خوددارى وى از انجام مأموريّت، حسّاسيّت اهالى مدينه را نشان مى‌دهد كه در مقابل خراب كردن قبرهاى پدرانشان واكنش نشان داده‌اند. مقتضاى قضيّه اين است كه اين حسّاسيّت و واكنش در مقابل فرستاده دوّم نيز وجود داشته باشد و مأموريّت، با سختى و مواجه شدن با اعتراضات و مشكلات به انجام برسد و اين حادثه در همه جا معروف و مشهور شود و محدّثان و مورّخان بسيارى آن را نقل كنند، نه اين كه تنها امام على (ع) آن را روايت كرده باشد؛ چنان كه در سند آمده است!

در فصول آينده درباره حديث مشابهى كه در منابع اماميّه نقل شده است، بحث خواهيم كرد.