اى على! هر كس قبور شما را آباد كند و در محافظت آنها بكوشد، گويى حضرت سليمان را در ساختن بيت‌المقدّس كمك كرده است. هر كس قبور شما را زيارت كند، ثواب هفتاد حجّ، بعد از حجةالاسلام براى او نوشته شده و گناهانش بخشوده مى‌شود و هنگامى كه از زيارت برمى‌گردد، مثل روزى است كه از مادر متولّد شده است. من به تو بشارت مى‌دهم و تو به دوستداران و محبّانت بشارت بده و سلام مرا به ايشان برسان و بگو آن گونه چشم آنان روشن خواهد شد كه نه چشمى ديده و نه گوشى شنيده و نه به قلبى خطور كرده است، امّا عدّه‌اى از مردم فرومايه و نادان به زايران شما عيبجويى مى‌كنند؛ چنان كه زن زناكار را مورد عيبجويى قرار مى‌دهند. آنان بدبخت‌ترين افراد امت من هستند كه شفاعت من به ايشان نمى‌رسد و بر حوض من وارد نمى‌شوند».[١]

خلاصه كلام اين است كه: استحباب آباد كردن قبور ائمّه (عليهم السلام) همانند استحباب باقى ماندن در كنار اين قبور است. ومى توان گفت كه زيارت و محافظت از قبور ايشان در حدّ از ضروريّات مذهب‌

[١] - وسائل الشيعه، باب ٢٦، كتاب المزار، ح ١، ولى آن را از ابو عامر كنانى روايت كرده است.