ائمّه بقيع (عليهم السلام) را تخريب كردند، امّا قبّه پيامبر (ص) را تخريب نكردند. آنان مردم مدينه را همانند مردم مكّه به كارهايى كه خودشان مى‌پسنديدند، مجبور كردند و تمام ذخاير حجره پيامبر (ص) را كه قابل ملاحظه بود، غارت كردند».

جبرتى مى‌نويسد:

«در سال ١٢٢٢ هجرى، به حجّاج مصرى خبر رسيد كه وهّابى ها از زيارت قبر پيامبر اكرم (ص) در مدينه منوّره جلوگيرى مى‌كنند».[١]

حمله وهّابى‌ها به اطراف عراق در سالهاى ١٣٤٥ و ١٣٤٦ هجرى به فرماندهى فيصل الدويش ادامه يافت. آنان پس از قتل و غارت مردم، فرار مى‌كردند. به دنبال آن عراقى‌ها از حاكم دست نشانده انگليسى شكايت كرده و گفتند: يا آنان را سر جاى خود بنشان و يا عراقى ها را آزاد بگذار تا خودشان از خود دفاع كنند. حاكم انگليسى براى پادشاه سعودها پيغام فرستاد. او در جواب گفت: اطّلاعى در اين مورد ندارد و از فيصل الدويش در اين مورد سؤال خواهد كرد! و پس از آن نيز همچنان قتل و غارتهاى فيصل الدويش ادامه داشت.

علاوه بر اين، وهّابى‌ها وقتى طائف را تصرّف كردند، قبّه ابن عبّاس را ويران نمودند و هنگامى كه وارد مكّه شدند، قبّه‌هاى‌

[١] - كشف الارتياب: ٣٥- ٣٤.