وجود دارد كه بالا بردن قبر، به اندازه يك وجب، مستحب است. در اين صورت معلوم مى‌شود كه منظور از «صاف كردن و تسطيح» در اين روايت و روايت ابى الهياج كه مى گويد:

( (و لا قبراً مشرفاً الّا سوَّيتَهُ»

به اين معناست كه هر قبر مسنّم (به صورت كوهان در آمده) را صاف و مسطّح كن.

نووى در شرح خود مى‌گويد:

«اين قول كه مى‌گويد:

يأمر بتسويتها و لا قبراً مشرفاً الّا سويته‌

بدين معناست كه سنّت اين است كه قبر زياد از زمين بالا آورده نشود و به صورت كوهان شتر درنيايد، بلكه به اندازه يك وجب بالا آورده شده و روى آن، صاف كرده مى‌شود. اين مذهب شافعى و موافقان اوست».

در اين جا مى‌بينيم كه نووى، «تسويه» را به «تسطيح و عدم بالابردن زياد» معنا كرده است.

عجيب اين است كه يكى از وهّابى‌ها در رساله‌اى به نام الفواكة العذاب كه يكى از رساله‌هاى كتاب الهدية السنيه است و حاوى مناظره مؤلّف نجدى آن، با علماى حرم شريف در زمان شريف غالب در سال ١٢١١ هجرى مى‌باشد، از اين دو روايت، برداشت ديگرى كرده است. او از حديث فضاله و ابى الهياج، بر عدم جواز ساختمان بر روى قبر استدلال كرده است، در حالى كه اين دو روايت، درباره تسطيح قبر صحبت مى‌كنند و متعرّض عدم جواز ساختمان نشده‌اند. و حتّى اگر قبول كنيم كه حديث ابى الهياج بر