سياق آيه دلالت مى‌كند كه قول اوّل، مربوط به مشركان و قول دوّم، مربوط به خداپرستان است. آيه، هر دو نظر را بدون نفى هيچ كدام، مطرح كرده است و اگر يكى از نظرات باطل بود، مى‌بايست كه آن را بيان مى‌كرد و عدم بيان، بر قبول هر دو قول دلالت مى‌كند بلكه آيه، قول خداپرستان را به گونه‌اى بيان كرده است كه از آن مدح فهميده مى‌شود و اين به قرينه مقابله بين قول آنان و قول مشركان است كه همراه با تشكيك مى‌باشد؛ زيرا خداپرستان، با قاطعيّتى كه ناشى از ايمان درونى‌شان بود، گفتند: «ما به ساختمان اكتفا نمى‌كنيم بلكه مسجدى را بر روى آنان بنا مى‌كنيم». اين سخن نشان مى‌دهد كه آنان خداشناس بوده و نماز و پرسش خداى متعال را قبول داشته‌اند.

فخررازى در تفسير خود مى‌نويسد: لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِم مَّسْجِدًا؛ يعنى خدا را در آن جا پرستش نموده و آثار اصحاب كهف را به واسطه اين مسجد حفظ مى‌كنيم».[١]

شوكانى مى‌نويسد:

«پيشنهاد بناى مسجد، بر مسلمان بودن اين افراد دلالت مى‌كند. و گفته شده است كه آنان از اطرافيان پادشاه بوده‌اند كه بر ديگران مسلّط شده‌اند، امّا قول اوّل صحيح‌تر مى‌باشد».

[١] - تفسير الكبير، فخر رازى ١١/ ١٠٦، چاپ دار الفكر.