اين حادثه تاريخى نشان مى دهد كه حضرت امام حسين (ع) داراى قبه و بارگاه بوده و خراب كردن قبّه و بارگاه بزرگان دين، كارى زشت شمرده مى‌شده است، براى همين ابتدا با وجودى كه جايزه و دستمزد زيادى تعيين كرده بودند، كسى حاضر به خراب كردن قبر آن حضرت نبود.

به دنبال تخريب قبّه و بارگاه امام حسين (ع) تمام مسلمانان اين عمل را تقبيح كردند و شعرهايى در هجو متوكّل بر در و ديوارهاى شهر نوشتند و تمام تاريخ نويسان، اين اقدام شنيع متوكّل را يادآورى كرده و او را سرزنش و تقبيح كردند.

جالب اين است كه در سده‌هاى اخير، وهّابيّت در اعمالشان به متوكل ناصبى اقتدا مى‌كنند كه مورد سرزنش و مسلمانان بود و سرانجام دست غيب الهى از آستين لشكريانش بيرون آمد و او را به دستور فرزندش منتصر، به فجيع‌ترين وضعى به هلاكت رساندند.

از اين بحثها روشن شد كه ساختن قبر و ايجاد ساختمان بر روى آن، قبل از اسلام و بعد از آن جايز بوده و حتّى براى انبيا، اوليا، علما و عرفا مستحب بوده است؛ زيرا احترام به آنان از مصاديق تعظيم شعائر الهى به شمار مى‌رفته است. اين، مطلبى است كه پايه و اساس‌