«عثمان بن مظعون اوّلين مهاجرى بود كه از دنيا رفت. رسول خدا (ص) دستور داد براى او قبرى حفر كردند. پس از دفن، سنگى از سنگها زياد آمد. پيامبر (ص) آن را برداشت و در پايين قبرش گذاشت. پس از آن كه مروان از طرف معاويه حاكم مدينه شد، از كنار آن سنگ گذشت و دستور داد كه آن را به گوشه‌اى پرتاب كنند و گفت: به خدا قسم! نبايستى سر قبر عثمان بن مظعون اين سنگ باشد تا به وسيله آن شناخته شود! بنى‌اميّه او را ملامت كردند و گفتند: كار بدى كردى! دستور بده كه آن را سر جاى خود باز گردانند، امّا وى گفت: به خدا قسم! حال كه آن را دور افكنده‌ام، به سر جاى خود برگردانده نخواهد شد».[١]

سپس اضافه مى‌كند:

«ابن زباله از ابن شهاب و غيره روايت كرده است: رسول خدا (ص) سنگ گودى را به عنوان نشانه بالاى قبر عثمان بن مظعون گذاشت تا مردم در اطراف او دفن شوند ... پس از آن كه معاويه،

[١] - وفاء الوفاء: ٢/ ١٠٠.