در هر صورت، گچكارى قبر در همان ابتدا يا بعداً كراهت دارد؛ زيرا رواياتى كه نقل شد، اطلاق داشته و روايات معارض هم از وجوه مختلفى قاصر هستند و شاهدى براى جمع اين دو دسته روايات به صورت بيان شده نداريم. ونيز اين كه احتمال بدهيم منظور از گچكار، گچكارى داخل قبر، در روايت اوّل و ظاهر قبر، در روايت دوّم است و بلكه اين به بطلان، سزاوارتر از جمع قبلى است. در اين صورت، بهتر اين است كه حكم به كراهت گچكارى به صورت، مطلق بدهيم و خبر را بر اراده جواز حمل كنيم، يا بگوييم كه منظور، گلكارى با گل خاك قبر است، با فرض اين كه كراهت نداشته باشد.[١] و رواياتى را كه گلكارى قبر را نهى كرده است، بر گل‌كارى با غير خاك قبر حمل كنيم.

اين احتمال با اين فرض، تقويت مى‌شود كه براى جلوگيرى از نبش قبر به وسيله حيوانات مرده خوار، روى آن را گلكارى مى‌كرده‌اند؛ چنان كه اين كار زياد اتّفاق مى‌افتاده است. شكّى نيست كه در اين صورت، كراهت برداشته مى‌شود و شايد براى همين در نجف، بر روى قبر، گلكارى مى‌كرده‌اند تا جنازه از دسترس حيوانات در امان بماند.

[١] - وسائل الشيعه، باب ٤٤، از ابواب الدفن.