( (شعائر جمع است و بيشتر علماى لغت مى‌گويند كه جمع شعيره مى‌باشد. ابن فارس مى‌گويد: مفرد آن شعاره مى‌باشد و شعيره بر وزن فعيله به معناى مفعله است و مشعره به معناى نشانه گذارى شده مى‌باشد و إشعار همان نشانه گذارى است و هر چيزى كه نشانه‌گذارى شده، يا نشانه براى چيز ديگرى واقع شده است، مى‌تواند شعيره ناميده شود. براى همين قربانيهايى كه براى حجّ آورده مى‌شود، شعائر ناميده مى‌شود؛ زيرا نشانه گذارى شده است و مفسّران در اين كه منظور از شعائر الله چيست، با هم اختلاف پيدا كرده‌اند و در اين مورد دو قول وجود دارد:

اوّل: خداوند كه مى‌فرمايد: ... لَا تُحِلُّواْ شَعَآئِرَ اللّهِ ...؛ يعنى از عمل به شعائر الهى كه خداوند آن را بر بندگان خود واجب كرده است، دست بر نداريد. بر اساس اين قول، شعائر، مفهوم عامّى است كه تمام تكاليف را در بر مى‌گيرد و به چيز معيّنى تخصيص نمى‌خورد. حسن همين نظر را دارد و مى‌گويد: شعائرالله؛ يعنى دين الله.

دوّم: منظور از آن تكاليف خاصّى باشد و براى اين قول، وجوهى را ذكر كرده‌اند:

الف: منظور آن است كه صيدهايى كه در حال احرام بر شما حرام شده است را حلال نشماريد ....