«در شب نهم ماه صفر سال ١٢٢١ هجرى، سعود وهّابى قبل از طلوع فجر، به نجف شيبخون زد، در حالى كه ما در خواب بوديم. بعضى از لشكريان وى از حصار شهر عبور كرده بودند. نزديك بود شهر سقوط كند كه از اميرالمؤمنين (ع) معجزات ظاهر و كرامات خيره‌كننده‌اى پديدار شد و پس از آن كه تعداد زيادى از لشكريان سعود كشته شدند، عقب‌نشينى كرد».

او مى‌نويسد:

«و در ماه جمادى‌الثانى سال ١٢٢٢ هجرى، سعود به همراه بيست هزار نفر، يا بيشتر از جنگجويانش به سوى عراق حمله ور شد. به مردم نجف خبر رسيد كه وى مى‌خواهد به نجف اشرف شبيخون بزند، براى همين تمام مردم به نگهبانى از قلعه شهر پرداختند. او شبانه به سوى نجف آمد، امّا ديد كه مردم آماده جنگ هستند و اسلحه و مهمات خود را فراهم كرده‌اند، پس به سوى شهر حلّه رفت و مردم آن جا را هم در آمادگى كامل ديد. پس به سوى كربلا حركت كرد و آن جا را به محاصره كامل در آورد. مردم كربلا مقاومت كردند و پس از آن كه تعدادى از هر دو طرف كشته شدند، آنان از اشغال شهر نااميد گشتند و به قتل و غارت مردم و عشاير عراق پرداختند و عدّه زيادى را قتل عام كردند، سپس بر مكّه مكرّمه و مدينه منوّره حاكم شدند و به دنبال آن، فريضه حجّ سه سال تعطيل شد».