از خلال آنچه گذشت، حقيقت فتواى شاذّى كه وهّابى‌ها بدان معتقدند، روشن شد. و معلوم گرديد كه بر پايه كتاب و سنّت نمى‌باشد و مخالف سيره مسلمانان از صدر اسلام تاكنون مى‌باشد.

در اين جا مى‌خواهيم از زاويه جديدى به اين فتوا بنگريم و آن از زاويه فجايعى است كه وهّابى‌ها در سايه اين فتوا مرتكب شده‌اند.

در سال ١٢١٦ هجرى سعود بن عبدالعزيز، لشكر عظيمى را به كمك باديه نشينهاى نجد، تجهيز كرد و به عراق حمله كرد. او كربلا را محاصره و به زور وارد اين شهر شد و به قتل عام مردم پرداخت. از اين قتل عام، تنها عدّه كمى كه فرار كرده يا مخفى شده بودند، نجات يافتند.

او شهر را غارت و قبر امام حسين (ع) را ويران! و ضريح نصب شده بر قبر امام (ع) را تخريب! و تمام اموال و نذورات را غارت كرد! او مراعات مقام و حرمت رسول خدا (ص) و ذرّيّه‌اش را نكرد، صحن شريف را اصطبل اسبان خود قرار داد! و در داخل حرم به فراهم آوردن و خوردن قهوه پرداخت! .... او با اعمالش خاطره فاجعه كربلا و جنايتهاى بنى‌اميّه و متوكّل را زنده كرد.

علّامه سيّد جواد عاملى، صاحب كتاب مفتاح الكرامه- كه در زمان آن حوادث در نجف اشرف زندگى مى‌كرده است- مى‌نويسد: