و قول آن حضرت در اين حديث كه مى‌فرمايد: ( (الا سَوَّيتَهُ))، منظور اشراف در مقابل تسويه است و آن چيزى جز تسنيم نيست، پس مطلق علوّ و بالا در مقابل تسويه نيست؛ زيرا جايز است كه چيزى هم بلند وهم مستوى باشد و در اين صورت، عالى در مقابل مستوى قرار ندارد بلكه اگر چنين معنايى اراده مى‌كرد، مى‌بايست مى‌فرمود: «إلّا جَعَلتَهُ لاطِئاً؛ يعنى آن را پايين بياور)) .. و نمى‌توان از تسويه، معناى خراب كردن و انهدام را برداشت كرد؛ زيرا عرف و لغت، اين را نمى‌رساند، مگر آن كه گفته شود: «سوَّيتُهُ بالأرض؛ آن را با زمين مساوى گردانيدم» و به اتّفاق تمام مذاهب، مساوى قراردادن قبر با زمين، جزء سنّت نيست؛ چون همه مذاهب اتّفاق نظر دارند كه بالا بردن قبر به اندازه‌اى كه مشخّص باشد، مستحب است.

در هر صورت، اين روايت، دلالتى بر عدم جواز ساختن قبر ندارد و اصلًا ربطى بدان ندارد. و در هر حال، قبر را به اندازه يك وجب از زمين بلندتر قرار مى‌دهند و سنگى يا قبّه‌اى براى نشان گذارى بر آن مى‌گذارند. با اين توضيحات، چه معناى روايت اين باشد كه «قبورى‌