آن نهى مى‌كند و يا دستور به خراب كردن قبرها مى‌دهد، بايد كنار گذاشت و يا آن را مخصوص قبرهاى غير انبيا، اوليا، علما و صلحا دانست؛ زيرا اين كارها بى احترامى و هتك حرمت اين انسانهاى شريف است و عقل و نقل بر حرمت اهانت به آنان و وجوب احترام به ايشان در زندگى و پس از مرگ، تأكيد دارند.

اگر گفته شود: در صورتى احترام به اين قبور مستحب و راجح است كه باعث كفر و شرك نگردد و تعظيم آنها مانند پرستش بتها نباشد!

در جواب مى‌گوييم: بعد از آن كه ثابت شد صاحبان اين قبور، در پيشگاه خداى متعال، داراى شرافت و حرمت هستند، تعظيم و بزرگداشت آنها به منزله عبادت آنها نيست و بوى شرك و كفر نمى‌دهد بلكه به منزله تعظيم خداى متعال و عبادت او است؛ چنان كه به كعبه، حرم، حجرالأسود، مساجد، مقام ابراهيم و تمام آنچه خدا دستور به تعظيم آنها داده است، احترام مى‌گذاريم و آنها را تعظيم مى‌كنيم. و قياس قبور انبيا و اوليا كه مقرّب درگاه الهى هستند، با بتهايى كه هيچ گونه احترام و مقامى ندارند، قياس باطلى است.

ممكن است كسى بگويد: ساختن قبّه و بارگاه بر روى قبور در صورتى به منزله تعظيم آنها است كه مورد نهى واقع نشده باشد؛ زيرا در اين صورت، ساختن قبّه و بارگاه، حرام است و يك كار حرام را نمى‌توان به منزله تعظيم دانست. همچنين خراب كردن اين قبّه و بارگاه در صورتى بى‌احترامى و اهانت است كه بدان امر نشده باشد