كسى نمى تواند بگويد كه سكوت علما در برابر انتشار اين امر در سراسر سرزمينهاى اسلامى، دال بر قبول و پذيرش آن نيست؛ زيرا اين امر، يك كار سياسى نيست تا علما از ابراز عقيده و نظر خويش در برابر حكّام و سلاطين بترسند بلكه امرى عبادى و عقيدتى است كه مردم بدانها روى نمى‌آورند، مگر بعد از آن كه علما رأى و نظر خويش را درباره آن اعلام نمايند و در صورتى كه اين كار، خلاف شرع و منكر باشد، هيچ دليلى وجود ندارد كه علما حقيقت شرعى را كتمان كنند و از بيان آن خوددارى نمايند؛ بنابراين، انتشار چنين امرى حاكى از آن است كه علما آن را تأييد و امضا كرده‌اند.

اين در صورتى است كه بخواهيم از جهت ( (تاريخى)) مسأله را بررسى كنيم؛ امّا اگر بخواهيم از جهت ( (فقهى)) آن را بررسى نماييم، مسأله بسيار روشن‌تر خواهد بود.

ابن قدامه در الكافى آورده است: «قبر را به اندازه يك وجب از زمين بلندتر قرار مى‌دهيم؛ زيرا ساجى روايت كرده است: پيامبر اكرم (ص) قبر عثمان بن مظعون را به اندازه يك وجب از زمين بلندتر قرار داد تا مردم بدانند كه اين قبر است و براى آن طلب رحمت و مغفرت نمايند. و اشكالى ندارد كه بوسيله سنگى، يا علامتى نشانه گذارى شود تا محلّ قبر شناخته شود و براى طلب رحمت و مغفرت شود».