پس از آن هم عمر بن خطّاب، ابن زبير و عمر بن عبدالعزيز كه عادل و زاهد ودرستكار بنى اميّه بود، اين حجره شريف را تعمير كردند و در آن تغييراتى به عمل آوردند. عمر بن عبدالعزيز كسى بود كه پادشاهى بنى اميّه را به خلافت صدر اسلام نزديك كرد و لعن و سبّ على (ع) را ممنوع نمود و فدك را به فرزندان فاطمه زهرا (س) برگردانيد.

پس از آن او هم، پادشاهان و حاكمان اسلامى در طول زمان به نگهدارى و حفظ قبّه و بارگاه شريف پيامبر اكرم (ص) اهتمام ميورزيدند و با اين كار، به خدا تقرّب جسته و اين كار را افتخارى براى خود مى‌دانستند. اين در حالى است كه در عصر تمام حاكمان، علما و فقهاى بسيارى در مدينه منوّره حضور داشتند و هيچ كدام، حاكمان و سلاطين را از اين كار منع نمى‌كردند و آنان را مورد سرزنش و ملامت قرار نمى‌دادند.

شايد گفته شود كه: علما و فقها از ترس، ابراز عقيده نمى‌كردند، ولى اين ادّعاى باطلى است؛ چون علما داراى نفوذ كلمه بودند و اين موضوع، امرى دينى بود و تهديدى براى حكومت آنان به شمار نمى رفت، پس دليلى براى ترس علما وجود نداشت؛ بنابراين، پادشاهان و حاكمان، يا براى ثواب و تقرّب به پيشگاه خدا به تعمير و توسعه حرم نبوى مى‌پرداخته‌اند و يا براى مباهات و افتخار در پيشگاه مردم و رعايا اين كار را مى‌كردند كه در هر دو صورت، اگر علما و فقها آنان را از