در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٧٥ - بخش پنجم آيات و رواياتى كه اعطاى علم غيب به ائمه(عليهم السلام)(اهل بيت) را اثبات مىكند
را بر آنان گواه آورديم. [و فرمود]: وَنَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْكِتَابَ تِبْيَانًا لِّكُلِّ شَيْءٍ؛[١] اين كتاب را كه روشنگر هر چيزى است، بر تو نازل كرديم».[٢]
٣- در قرآن كريم آمده است:
قَالَ الَّذِي عِندَهُ عِلْمٌ مِّنَ الْكِتَابِ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَن يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ.[٣]
«كسى كه نزد او دانشى از كتاب (الهى) بود، گفت: من آن را پيش از آن كه چشم خود را بر هم زنى، برايت مىآورم».
علّت اين كه «آصف بن برخيا» قدرت داشت اين عمل را- كه نقض كننده قوانين عادى طبيعت بود- انجام دهد، اين بود كه (دانشى از كتاب الهى) داشت. آيه نشانگر اين است كه قدرت او سبب ديگرى نداشت و ولايت و قدرت او، بر مدار دانشى از كتاب مىچرخيد. تا زمانى كه دانشى از كتاب باشد، اين ولايت و قدرت نيز براى او باقى است. اگر مقام و منزلت كسى كه دانشى از كتاب دارد، اين چنين باشد، پس منزلت كسى كه همه علم كتاب را دارد تا چه حداست؟
٤- امام صادق (ع) به شخصى به نام «سدير» درباره علم امامان به آنچه در كتاب است، چنين مىفرمايد:
[١] - نحل( ١٦): ٨٩.
[٢] - كافى:- ١/ ١٤٧؛ بحارالأنوار: ٢٦/ ١٦.
[٣] - نمل( ٢٧): ٤٠.