در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٤٢ - ثانيا از راه عقلى
الشهداء (ع) در آخرين لحظات عمر خود و در حالى كه در خاك و خون غلتيد، فرمود:
به قضاى تو خشنوديم، در برابر فرمان تو تسليم هستيم، معبودى جز تو نيست.
و همچنين در خطبهاى كه هنگام بيرون آمدن از مكه خواند فرمود:
خشنودى خدا خشنودى ما اهل بيت است.
٢- حتمى بودن فعل انسان از جهت تعلّق گرفتن قضاى الهى به آن، با اختيارى بودن آن از جهت نقش و تأثير در اراده و اختيار ما منافات ندارد؛ زيرا قضاى الهى به همه جزئيّات فعل تعلّق مىگيرد نه فقط به مطلق فعل، مثلًا خداوند اراده مىكند كه شخصى يك عمل اختيارى را به اختيار خود انجام دهد، در اين حالت تحقّق يافتن اين عمل اختيارى از آن جهت كه اراده حتمى خداوند به آن تعلّق گرفته امرى غير قابل اجتناب است و در عين حال، براى انسان اختيارى است و با او رابطه امكانى دارد.
٣- اين كه ظاهر كارهاى امام را مىتوان با عمل و اسباب ظاهرى تحليل كرد، نمىتواند دليل بر عدم وجود علم خدادادى، يا گواه بر جهل امام نسبت به وقايع باشد.
گفته مىشود: اگر سيّد الشهداء (ع) از آنچه اتّفاق افتاد آگاه بود، پس چرا مسلم بن عقيل را به عنوان نماينده خود به كوفه فرستاد؟ چرا صيداوى به اهل كوفه نامه نوشت؟ چرا خودش را به