در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٠٨ - ٢ - نظر ابن تيميه

بدان قايل است، مغايرت دارد؛ زيرا خداوند، پس از آن كه «معصوم» بنابر تقدير الهى، شايسته دريافت «عصمت»- كه در بردارنده علم حضورى است- شد، آن را از او سلب نمى‌كند. عصمت و همچنين علم حضورى خدادادى را نمى‌توان بر خلاف اراده الهى به كار بست؛ زيرا معصوم در اثر اين علم، شايسته عصمت شده است و خداوند نيز اين علم را به امامى كه پيامبر منصوب كرده است، مى‌بخشد تا نبوّت را تصديق كند و دين او را اجرا نمايد و مردم را به سوى آن رهنمون شود، پس گرفتن اين علم از امام با غرض الهى كه بايد پس از پيامبر توسّط معصوم تحقّق يابد، منافات دارد.

امّا مى‌توان كلام ابن تيميّه را اين گونه معنا كرد كه: منظور، نوع ديگرى از امور خارق العاده است، نه علم خارق العاده خدادادى كه بنابر نظر مكتب اهل‌بيت، از لوازم «عصمت» به شمار مى‌رود.

امّا سخنى كه ابن ابى الحديد براى فهم موضوع و نزديك كردن آن به ذهن گفته است، همه جوانب و تفاصيل مسأله را در بر ندارد و تنها به برطرف كردن تعارض بين آيه:

وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ مَّاذَا تَكْسِبُ غَدًا[١]؛

«و كسى نمى‌داند كه فردا چه به دست مى‌آورد».

[١] - لقمان( ٣١): ٣٤.